Zwemmen in de jungle

Grotten, wind en ondergronds water

Vandaag gingen we weer met z'n allen op pad. Nou ja, op pad.......op het water dus.
Met twee kleine boten, waar het zitcomfort te wensen over liet, vertrokken we voor een tocht op de rivier. Het is prachtig om de jungle vanaf het water te bekijken; de diversiteit aan groen, de stroming van het water, maar ook de spaarzame huizen die langs het water staan. Het eerste doel van de trip is een dorp van een lokale stam. Deze mogen niet meer op hun oorspronkelijke wijze leven, maar zijn gedwongen om in dit dorp te leven. Bron van inkomsten is dan onder meer het bezoek van toeristen zoals wij. We kunnen blaaspijp schieten en zelfgemaakte souvenirs kopen. Het geheel lijkt behoorlijk te drukken op de mensen die er wonen, geen van allen kijkt vrolijk. Het is een plek waar we ook niet heel lang blijven. 

En we gaan weer verder in de bootjes. Het is echt een prachtige tocht zo over het water. We vaarden op hoog tempo, maar het was een aardig eindje varen. Doel van de tocht was een bezoek aan Cave of the Winds. In deze grotten is een duidelijke bries voelbaar, een continue verplaatsing van lucht. Om daar te komen moeten we eerst een paar trappen op naar de ingang. Vervolgens weer veel houten looppaden in de grot. Het is weer prachtig om te zien en je voelt duidelijk de wind op bepaalde plekken in de grot.

Onderweg naar buiten zagen we op een boom ineens de lantaarnkever zien. Een prachtig gevormde kever met mooie kleuren.

Een aantal gingen vervolgens lopend langs de rotswand naar de volgende plek, ik ging met een paar met de boot. We kwamen op een idyllisch plekje aan. Midden in het oerwoud een soort meertje wat ontstaat door een bron; hier komt water vanuit de grond omhoog. Dit water blijkt te komen vanuit een ondergrondse rivier, welke je kunt zien in de Clearwater Cave.

Maar eerst een duik in het koele water!!!

Nadat de rest ook was aangekomen en ook een verfrissende duik hadden genomen, was het eerst tijd voor een heerlijke lunch. Hierna is Jaap met de meeste anderen de steile trappen opgeklommen naar de ingang van de Clearwater Cave. Zelf bleef ik op het idyllische plekje; genieten van de prachtige omgeving en het water. 

Uiteindelijk zijn we met de boot weer terug gegaan. Aan het begin van de avond zouden Jaap en ik nog met een gids een nachtwandeling gaan maken. Helaas begon het aan het einde van de middag enorm te regenen en dat hield voorlopig niet op. De nachtwandeling ging dan ook niet door, maar hierdoor konden we wel met de groep samen eten, gevolgd door het spelen van een aantal spelletjes. 

Grotten en vleermuizen

Gunung Mulu NP

We moesten vroeg opstaan vandaag; om 04.30 uur vertrokken we al, we kregen een ontbijtpakket mee. Uiteindelijk zou het vliegtuig om 06.30 uur vertrekken. We dachten dat het één binnenlandse vlucht was van Kuching naar Mulu, maar dat was niet zo. Het was meer een soort openbaar vervoersdienst; van Kuching via een tussenstop in Bintulu naar Miri, daar overstappen op een ander vliegtuig om dan uiteindelijk naar Mulu te vliegen. We kwamen rond een uur of half elf aan op een zeer klein vliegveldje met een hele kleine ontvangsthal. Een plaats die alleen per vliegtuig te bereiken is, wegen lopen er niet naar toe. Er zijn in het plaatsje alleen een paar wegen; een stukje de ene kant op de jungle in en een stukje de andere kant op, meer is het niet.

Met twee auto's werden we vervoerd naar de lodge waar we een paar nachten zouden verblijven. Een plaats midden in de jungle, met slechts een paar wegen en een rivier. Bij de lodge was een centrale plek, daar was het eten en drinken, daar was de bar, daar was het welkom. En daar was een paar uur per dag ook wifi. Een aantal leesboeken waren door diverse toeristen achter gelaten, net als een paar informatieboeken over de omgeving. 

Op de kamers hadden we een paar uur per dag stroom, deels werd dit opgewekt door zonne-energie. 

Een prachtig plekje in een prachtige omgeving!

Nadat we ons geïnstalleerd hadden en we een lekkere lunch hadden genoten, ging de groep op pad. Ik had besloten niet mee te gaan, onder meer vanwege de problemen aan m'n voet, maar ook vanwege de hoeveelheid vleermuizen in de grotten waar we heen zouden gaan.

In plaats daarvan bracht ik de middag door in de lodge aan de rivier.

De rivier waar de lodge aan lag mochten we gebruiken om te zwemmen, mits we dicht aan de kant zouden blijven. De waterstand was hoog en daarmee de stroming sterk. Uiteraard heb ik me bij de steiger in het water laten zakken en een paar maal gezwommen om een beetje af te koelen. 

De rivier blijkt ook de manier van vervoer voor de lokale mensen. Geregeld komen er boten voorbij met schoolkinderen, met arbeiders of met huisvrouwen. Sommige boten waren er alleen voor het vervoer van goederen. Er is genoeg te zien om je een middag mee te vermaken. 

Ondertussen was Jaap wel met de groep meegegaan. Het eerste doel van de middag was het boomtoppenpad. Een reeks van smalle hangbruggen die met elkaar verbonden een pad van bijna 400 metr vormen aan de toppen van de jungle. Op deze manier krijg je een heel ander idee van de jungle dan vanaf de grond en zie je weer andere bloemen en planten.

Nadat iedereen weer met beide benen op de grond stond, kon de weg vervolgd worden. Op naar Deer's Cave en Long Cave. Enorm grote grotten met houten paden door de grote zalen en gangenstelsels. 

Een van de hoogtepunten van het bezoeken van de grotten, is het uitvliegen van de miljoenen vleermuizen. Vlak voor de ingang van de grot cirkelen ze in het rond, om zo de roofvogels af te leiden. Vervolgens vliegen ze in diverse formaties verder, lijkend op het dansen van de spreeuwen in het najaar.
Jaap kon het uitvliegen van de vleermuizen nog net vanuit de grotten zien. Vervolgens kwamen de vleermuizen recht over de lodge heen, zodat ik er ook nog van kon genieten.

Na een mooie middag kwam de groep weer terug naar de lodge, waar een heerlijke maaltijd stond te wachten.
Onze reisleider Geert-Jan had speciaal voor ons een wensballon geregeld; met z'n tweeën hebben we die opgelaten toen het eenmaal donker was.

Bako National Park

Neusapen, wenkkrabben en laagjescake

Niet ver van Kuching vind je een klein, maar heel mooi nationaal park; Bako National Park. 

Het is een park waar je niet zomaar naar toe kunt rijden, je kunt het alleen per boot bereiken. Wanneer het regenachtig of stormachtig weer is geweest, kan de zee nogal tekeer gaan en het ritje per boot zou dan niet altijd prettig zijn. We hebben geluk; de zee is redelijk rustig en we komen zonder zeeziek te worden aan bij de steiger naast het strand. Hiervandaan is het dan een klein stukje lopen naar het hoofdkwartier. Bij dit hoofdkwartier is de start van alle wandelingen, maar ook een klein bezoekerscentrum en een soort kantine waar je lichte maaltijden en wat snacks kunt kopen.
We hadden gehoopt om tijdens een wandeling iets van het wildleven van Bako NP te kunnen zien. We hadden het mis.....

We waren amper de boot af, toen we het eerste wildleven konden zien. De SilverLeafed Monkeys zaten met een heel stel boven ons hoofd in de bomen. Rustig aan het eten, maar vooral aan het rusten, hingen ze op de takken, ons met een half oog in de gaten te houden. Op ons gemakje stonden we erbij en keken ernaar. 

Nadat we genoeg foto's hadden gemaakt,liepen we verder. Het pad voerde langs de longhouses van de medewerkers en met een klein bruggetje over wat water. Tenminste, als het vloed is. Het water stond niet heel hoog en daardoor werd het slik zichtbaar. En dit zat vol met wenkkrabben, krabben waarvan de mannetjes één hele grote schaar hebben om indruk te maken op de vrouwtjes. Heel wonderlijk om te zien.

We vervolgden ons pad en kwamen op een stenen pad wat vlak langs het strand liep. Een kleine strook van bomen en struiken scheidde het strand van het pad. En op dit pad kwamen we de volgende dieren tegen. Dieren waar ik niet aan had gedacht bij het boeken van een reis naar Maleisië. Bebaarde varkens lopen rustig te grazen langs het pad, maar ook steken ze hun snuit graag in het zand op het strand. Neus aan neus stonden ze, met een derde zelfs op de achtergrond. Je kunt ze tot heel dicht naderen, zolang je ze maar met rust laat. 

Ondertussen waren we nog steeds niet bij het hoofdkwartier aangekomen, terwijl het pad toch niet heel erg lang was. Over een paar honderd meter deden we al een hele tijd, maar we zouden nog langzamer gaan. Alweer moesten de camera's uit de tas, alweer moest het hoofdkwartier wachten. Dit keer omdat we ze zagen; de reden dat we naar Bako NP waren gekomen; de neusapen! Ook wel Orang Belandas (de hollandse aap) genoemd. De vroegere inwoners van Maleisië vonden de hollanders met hun grote, vaak rode neus en dikke buik wel lijken op de neusapen. De bijnaam kent nog steeds iedereen, toch ken ik niet veel Nederlanders die op de neusaap lijken (toch?). 

Voor het fotograferen probeer je dichtbij te komen en vaak sta je vlak onder de boom waar de neusaap in zit. Dan is het oppassen geblazen.......de neusapen staan ook bekend om hun 'golden shower'. We hebben ze zien plassen, maar konden het zelf gelukkig op tijd ontwijken 😊. Uiteindelijk kwam er zelfs een neusaap op de grond en konden we die op gelijke hoogte eens bekijken. 

Wat een prachtig gezicht was het!!! Ze sprongen van tak naar tak, van boom naar boom, liepen een stuk over de grond, klommen in de volgende struik. En het waren er niet een paar, het waren er heleboel. We volgden ze een tijdje en kwamen daardoor op het terrein van het hoofdkwartier. En ook daar ging het foto's maken nog volop door. Niet alleen met de camera's, ook met de mobiele telefoon, zodat we af en toe wat naar het thuisfront kunnen sturen. 

Door de neusapen te volgen, waren we dus aangekomen bij het hoofdkwartier. Daar stond de ranger al op ons te wachten en had nog een verrassing. Er zat een slang in de boom vlak voor het hoofdkwartier; een pit viper. Een kleine gifgroene slang, doodstil in de lage bladeren van een boom, waardoor we er goed foto's van konden nemen. 

Eindelijk waren we dan zover dat de ranger zijn verhaal kon doen. Vanaf het hoofdkwartier zou de groep een wandeling gaan maken met een aardige klim erin. Aangezien mijn voet nog steeds niet goed is, hebben we besloten om niet met de groep mee te gaan. Geen probleem, vanaf het hoofdkwartier zijn er meer, kortere en vlakkere, wandelingen te maken. Wij vermaken ons wel als de groep onderweg is.

Maar eerst even zitten met een bak koffie. Vanaf het terras konden we de capriolen van de neusapen volgen tot ze uit het zicht verdwenen waren. 

Dat zitten duurde niet lang; al gauw kwamen daar de volgende apen. De longtail makaken kwamen op de vuilnisbakken rondom het hoofdkwartier af. Sommige lukte het ook om er iets uit te vissen en zo lekker te smikkelen. Langzaam aan liepen ze naar het strand, totaal niet bang voor de mensen die er liepen en daardoor ook weer goed te zien. Over het strand vervolgden ze hun weg, op naar het volgende bos.

Nadat we klaar waren met de koffie en de makaken hun weg hadden vervolgd, zijn ook wij op pad gegaan. Een makkelijk pad wat niet te lang was hadden we uitgekozen. Een pad van vlonders liep het woud in. Prachtige bomen en planten kwamen we tegen. Aan het eind van het vlonderpad ging de weg via boomwortels omhoog, om daarna wat heuvel op en heuvel af te gaan. Allemaal heel erg mooi, maar dieren kwamen we niet meer tegen. Na een poos hielden we het voor gezien, de mensen die we tegen kwamen die op de terug weg waren hadden ook niks meer gezien. We hadden ver genoeg gelopen en draaiden om, dezelfde weg namen we weer terug. Bijna terug bij het hoofdkwartier werd het pad ook gebruikt door een familie makaken, waardoor we moesten wachten om er weer langs te kunnen. 

 Bij terugkomst op het hoofdkwartier, hebben we eerst nog een bezoek gebracht aan het bezoekerscentrum. Prachtige foto's van de omgeving, van de flora en fauna in het gebied en uitleg over de geografie.

We hebben in de kantine weer gezeten voor een lunch, net als diverse andere toeristen die terugkwamen van hun wandelroute. De rest van onze groep was nog niet terug, dat zou wat langer duren. En dus gingen we na de lunch weer op pad; dit keer richting het strand en de bijzondere rotsformaties die daar zijn. Hoog in de rotsformaties, bij een uitstekend stuk, hangen vele zwaluwnestjes aan de onderkant. De rotsformaties hebben mooie tekeningen in diverse kleuren gesteente. 

We lopen nog een stuk de andere kant op, naar de steigers. In het mangrovedeel van het eiland vinden we vele slijkspringers en diverse 'levende' schelpen. 

Uiteindelijk kwam de rest van de groep ook terug. Zij wandelden via een uitzichtpunt naar een ander strand, waar ze werden opgehaald met een bootje, die ze weer naar ons strand terug bracht. 

Met z'n allen weer in de boot, afscheid genomen van Bako NP en terug naar Kuching.

In Kuching inmiddels geheel volgens de ontstane traditie eerst weer aan het gebak gezeten. 

Na een korte vrije periode in de middag, zijn we ditmaal met de hele groep gaan eten bij Topspot, dezelfde tent als gister. En alweer hebben we daar heerlijk gegeten. 

Na het eten zijn we met z'n vieren nog langs de waterfront gelopen. Inmiddels is deze plek bezaaid met kleine eettentjes en moet je tussen de terrassen door je weg vinden. Verder een aantal kraampjes, maar het beste kraampje is het kraampje met de laagjescake in alle smaken.

En uiteindelijk komt ook deze bijzondere dag tot een eind. Het was weer geweldig.