Dag 18; Reykjavik

Vandaag was onze allerlaatste dag in IJsland. De hele ronde zit erop. We zijn op veel, heel veel plekken geweest op IJsland, maar nog niet alles. Het hele binnenland hebben we nog overgeslagen, daar mag je alleen komen met een 4x4 auto en die hadden we niet. Wel kunnen we terugkijken op een geweldige vakantie! Op het plaatje is onze route in selfies te zien, hier kun je het beter bekijken.

We hadden vandaag eigenlijk op de planning staan om naar de vulkaan te gaan. In verband met het inleveren van de auto, kon dit alleen in de ochtend. Helaas bleek de vulkaan te slapen. Al weken houd ik het patroon van de vulkaan bij, net als diverse webcams. Het patroon van de vulkaan zag er niet naar uit dat er vandaag nog activiteit te zien zou zijn. Grofweg moet de blauwe lijn daarvoor boven de 5000 uitkomen en hij was juist op een dieptepunt. Dan duurt het nog uren voor er weer lava te zien is. Zelfs nu, aan het einde van de middag, is er nog geen lava te zien. 

Het was een enorme teleurstelling, maar we besloten om er niet heen te gaan. Dan zou het ruim een uur heen (en weer terug) rijden zijn, terwijl je dan alleen bij de gestolde, zwarte lava kunt komen. En die hadden we al gezien, daar hadden we naast gestaan op de eerste dag. 

Tja, het was even omschakelen, want we hadden niet echt een plan B. 

Dus, met boeken en informatiefolders naar de ontbijttafel om daar op ons gemak alles eens te bestuderen. Uiteindelijk hadden we een plan en konden we op pad.

Eerst hebben we de huurauto terug gebracht, die hadden we niet meer nodig bij een dagje in de stad en moesten we toch halverwege de dag al inleveren. Dat ging allemaal erg snel, waarna we met de benenwagen verder konden. Het was zo'n beetje een uur lopen naar de bestemming die we wilden, maar dan zie je nog eens wat onderweg. In Reykjavik staan mooie huizen hebben we in ieder geval gezien. 

We kwamen uiteindelijk bij FlyOver Iceland. Een soort indoor vliegreis, maar voordat je daar bent krijg je op interactieve wijze nog prachtige uitleg over het land en een stukje geschiedenis. Met de vliegreis heb je het idee dat je vanuit een stoel over heel IJsland vliegt; over gletsjers, over de hooglanden, over meren en watervallen, langs kliffen en rotspartijen. De stoel beweegt mee met de bewegingen die je ziet, maakt bochten, helt over naar beneden of naar achter en je wordt nat als je door wolken vliegt of langs watervallen.

Ik vond het echt fantastisch! Het was heel bijzonder om het gevoel te hebben zo over IJsland te vliegen en zo mooi om te zien. Het was heel goed gedaan. Jaap vond de beelden op zich wel mooi, maar heeft daar heel weinig van gezien. Hij werd er heel erg beroerd in en moest vooral zijn ogen dicht houden om niet nog zieker te worden. Hij had echt even tijd nodig daarna om weer bij te komen. 

(foto's van internet gepikt)

Waar Jaap altijd van tot rust komt, is lekker eten of het uitzicht op lekker eten. En dus gingen we naar de foodmarket die we vlakbij hadden gezien. Helaas viel dit erg tegen, we zijn er niet eens een kopje koffie blijven drinken.

Maar weer verder lopen dus, naar ons volgende doel. Nu naar Aurora Reykjavík, het noorderlicht centrum. Hier veel uitleg over het Noorderlicht en prachtige foto's! Ook een mooie film met uiteraard het noorderlicht. Goed om even rustig bij te komen.

En we gingen weer op stap. Wandelden langs Harpa, het theater van de stad. Een mooi gebouw, wat net als meerdere gebouwen is geïnspireerd door basaltblokken. 

Niet ver daar vandaan staat de Sun Voyager, een modern weergegeven beeld wat lijkt op een Vikingschip. 

Uiteindelijk zijn we nog langs de vele winkeltjes gelopen. Veel souvenirswinkels met veel dezelfde dingen en prachtige outdoorwinkels met hele dure kleding. Straks nog een laatste avondmaal in de stad en dan vroeg naar bed. Morgenochtend om 04:00uur worden we al opgehaald om naar het vliegveld te gaan voor onze vlucht naar huis.

Het was een geweldige vakantie en we hebben enorm genoten!!!

Dag 17; Selfoss - Reykjavik

 The Golden Circle

Vandaag was het alweer de laatste dag dat we naar een ander hotel vertrekken. Morgen hebben we nog één vrije dag en dan zit de vakantie er alweer op. Maar eerst vandaag nog. Vandaag vertrekken we naar Reykjavik en dat doen we via de zogenoemde Gouden Cirkel. De beroemde plekken die iedereen die naar IJsland gaat wel kent. We zijn er eerder geweest, maar dan in de winter. Voor Jaap was dat acht jaar geleden, maar ik ben er drie jaar geleden nog geweest. We hoopten dat het weer een beetje mee zou zitten en niet zoals gister volkomen nat geregend. 

De dag begon in ieder geval veelbelovend; tussen de wolken zagen we stukjes blauw. Helaas verdwenen deze toen we op weg gingen en overal om ons heen zagen we regenbuien hangen. Nou ja, gelukkig waren onze kleren weer opgedroogd en hadden we de regenjas bij de hand.

Onze eerste stop was bij de Gullfoss. De grote waterval wordt door bijna iedereen bezocht die naar IJsland gaat. De waterval bestaat uit twee trappen die bijna haaks op elkaar staan. Met donderend geraas komt het water naar beneden en dat zorgt voor heel veel stuifwater. Wanneer de wind de verkeerde kant op staat, kun je dan ook erg nat worden. Wij hebben geluk en kunnen de waterval goed bekijken. Wel besluiten we om niet helemaal naar beneden te gaan om direct naast de waterval te staan. Daar komen de mensen echt nat vandaan en we zijn gister al nat genoeg geworden.

Naast de waterval is een grote winkel en een restaurant waar we even koffie gingen drinken. En terwijl we aan de koffie zaten, kwam er precies een flinke regenbui over. 

We konden gelukkig weer droog naar de auto lopen en reden naar onze volgende stop van vandaag. Het geothermisch veld rondom Geysir, de geiser naar wie alle andere geisers genoemd zijn. Alleen is Geysir niet meer echt actief, voor het laatst in 2003 heeft deze water omhoog gespoten. Naast Geysir ligt echter Strokkur. Deze geiser heeft elke 4 tot 8 minuten een uitbarsting. Het is heel bijzonder om te zien hoe het water letterlijk pulseert; deels omhoog komt en inzakt, voordat het tot een uitbarsting komt. Bij de uitbarsting komt een grote hoeveelheid stoom vrij. Dit moet eerst door het water heen. Door de oppervlaktespanning blijft het water eerst intact, waardoor het met de stoom eronder helemaal bol komt te staan voordat de stoom er doorheen breekt en tot wel 35 meter hoog kan spuiten. Het is een machtig gezicht.

We hadden zoveel geluk dat het droog bleef en het zonnetje zelfs even tevoorschijn kwam. Op ons gemak hebben we de rest van het thermisch veld bekeken, steeds met op de achtergrond de uitbarstingen van Strokkur. Ondertussen stapelden de donkere wolken zich op, wat er dreigend uitzag.

Voordat het gaat regenen, zitten wij in het restaurant achter een bakje koffie. Niet lang daarna vertrekken we voor de volgende bestemming; Nationaal park Thingvellir. Op deze plek drijven de Euraziatische en de Noord-Amerikaanse platen uit elkaar, met een vlakte in het midden als gevolg. Nog steeds drijven de platen schoksgewijs uit elkaar en er zijn dan ook verschillende breukvlakken te bekijken. Er is veel water, een meer, maar ook heel helder water wat uit diepe kloven komt en watervallen de vallei in. 

Deze plek is ook heel bijzonder in IJsland, omdat hier al sinds het jaar 930, dus bijna 1100 jaar geleden, een volksvertegenwoordiging was. Een plaats waar alle belangrijke wetten werden gemaakt en besluiten werden genomen. Belangrijke vieringen zijn ook steeds hier gehouden. 

Al met al een heel bijzondere plek dus, dit nationale park.

Ook hier konden we steeds tussen de buien door laveren, waardoor we het redelijk droog hebben gehouden wanneer we buiten liepen. 

De grote bezienswaardigheden zijn ten einde en het is tijd om naar Reykjavik te rijden. We hebben een hotel redelijk in het centrum en nemen de tijd om ons even op te frissen voordat we een heerlijk en leuk etentje hebben in de stad.

Morgen onze laatste dag.....

Dag 16; Kirkjubaejarklaustur - Selfoss

 Papegaaiduikers en niet-vliegende meeuwen

Ook vandaag begon weer als een grijze dag. Gelukkig geen mist, dus ondanks de zware wolken hadden we nog een klein beetje uitzicht om ons heen. Het eerste deel van de rit ging langs het hele gebied waar we gister waren geweest. Nu konden we er snel voorbij, aangezien we voldoende te doen hadden in de omgeving van Vík.  

We waren al gewaarschuwd dat er veel vogels op de weg zouden zitten bij Vík. Het lijken meeuwen, maar zijn niet helemaal hetzelfde. Deze vogels broeden in kliffen vlakbij de zee en in augustus en september vliegen de jonge kuikens naar zee. Ze zien er wel al volwassen uit, maar zijn dat nog niet. Hun veren zijn nog niet volledig ontwikkeld. Daarom landen ze meestal in rivieren die hun verder naar de zee dragen. Helaas verwarren ze de wegen nogal eens met rivieren en daarom zitten er veel vogels op de wegen. En deze vogels kunnen niet vliegen of weggaan als er auto's komen. Het leek dan ook wel een begraafplaats de weg naar Vik, vol met dode vogels, heel zielig. 

Eenmaal in Vík aangekomen, gingen we naar het zwarte strand. Een strand wat volledig bestaat uit klein vulkanisch gesteente. Zo klein dat het net zand lijkt. Ook op dit strand zaten diverse van deze vogels. Je kon heel dichtbij ze komen. Jaap dacht ze te kunnen leren vliegen.

Het strand op zich is mooi, maar vooral het uitzicht op de rotsen in de buurt is iconisch. Ik ben hier nu voor de derde keer en elke keer waait het ook enorm. Ook nu weer waait het hard. Geregeld regent het ook en dat is duidelijk te zien aan de lucht. Het uitzicht is dan ook wat vaag.

We gaan naar de andere kant van de berg, naar de andere kant van de rotsen. We gaan naar een ander zwart strand, Reynisfjara. Hier liggen vooral heel veel zwarte steentjes. De zee is enorm woest en er wordt aan alle kanten voor gewaarschuwd met grote borden. Dit kan niet voorkomen dat veel mensen op het strand alsnog verrast worden door de golven en plotseling tot hun enkels of kuiten in het water staan. Gelukkig is dit ons niet overkomen. 

Op dit strand zijn enorme basaltzuilen te zien en zelfs een soort grot van basalt. Hier niet alleen zuilen, maar ook een plafond van basalt en een soort dunne platen.

En waar we nog blijer van werden, was het feit dat er papegaaiduikers zaten!! Er zaten er honderden in zee, maar er bleken er ook nog een stel op de rotsen te zitten! Dit was waar we de hele vakantie al naar op zoek zijn geweest, papegaaiduikers die je op de rotsen kunt zien. En ja, ze zaten hoog en je kon er niet echt in de buurt komen, maar ze waren er dan maar mooi!! Het waaide echt ontzettend hard, dus het was enorm moeilijk om de camera's stil te houden, of om zelf überhaupt stil te kunnen staan, waardoor het een uitdaging was om ze op de foto te krijgen. Maar dat is uiteindelijk toch best redelijk gelukt.

Ook de papegaaiduikers zijn niet de beste vliegers. Althans, het ziet er enorm fladderig uit als ze vliegen, maar ze vliegen in de wintermaanden dan toch maar mooi richting Middellandse Zee. Dan hebben ze overigens hun kleur in hun snavel helemaal verloren. Maar voor het zover is, moeten ook hiervan de kuikens eerst de weg leren. Op de Westman eilanden die vlakbij Vik liggen, rapen de kinderen jaarlijks rond deze tijd de gewonde of verdwaalde papegaaiduikerskuikens op. Die moeten voor het eerst gaan vliegen en vliegen op de lichten van het dorp daar af, waardoor ze op het eiland storten. De kinderen verzorgen de kuikens, wegen ze en laten ze dan weer vrij. 

Vanaf deze plek konden we ook op een andere rotspartij kijken en nadat we vanaf dit strand foto's hadden gemaakt, zijn we naar die rotsen gereden. Ook daar zouden papegaaiduikers moeten zitten, maar die lagen allemaal al in het water en waren niet meer op de rotsen te vinden. De rotsen zelf met de enorm beukende zee waren wel mooi om te zien.

We gingen weer terug naar het plaatsje Vik. We hadden gereserveerd bij het Icelandic Lava Show. Hier laten ze je echte gloeiende lava zien, wat ze zelf maken. Het hele strand bij Vik is zwart, dat is eigenlijk uit elkaar gebarsten lava. Daarbij hebben ze basaltblokken, wat gestolde lava is. Deze zijn makkelijk te verkrijgen en kunnen ze dus smelten tot vloeibare lava. Ze vertelden een heel verhaal over vulkanen enzo, lieten een filmpje zien en uiteindelijk stroomde de lava dus binnen. Met een ijzeren staaf liet hij zien hoe het op verschillende manieren stroomde, hoe water (hij gooide er een blok ijs op) effect had op de lava, daardoor ontstaat een tunnel, en zo nog een paar dingen. Als het op een bepaalde manier stolt, wordt het obsidiaan (als ik het goed heb onthouden) en dat lijkt een beetje op glas. Daarvan kregen we allemaal een stukje mee. Het was al met al echt heel erg interessant (en heel warm) en zeker met het oog op de huidige vulkaan die zo actief is.

Buiten was het inmiddels gedaan met het gemiezer, het was overgegaan in flinke harde regen. Het waaide enorm en het kwam echt met bakken naar beneden. En we hadden in de middag eigenlijk alleen maar watervallen op het programma staan. We zouden naar de Kvernufoss gaan, welke vlakbij de Skógafoss ligt. Gezien de enorme regen hebben we de eerste overgeslagen. Wel zijn we naar de Skógafoss gegaan. Meteen was te zien wat een enorme hoeveelheid water er naar beneden kwam. Deze waterval heb ik twee keer eerder bezocht, beide keren in de winter. Je kon toen op je gemak naast het stroompje lopen en tot vlakbij de waterval komen. Nu is het stroompje een behoorlijk breed water geworden en zo breed, dat je niet meer dichtbij de waterval kunt komen. En je wordt ontzettend nat, niet alleen van de regen, ook van al het opspattend water. Binnen tien minuten zijn we volledig doorweekt. 

We gaan de auto weer in, op weg naar de volgende waterval. Jaap heeft er al niet zo'n zin meer in, gezien het weer. We gaan toch kijken. Het doel was de Seljalandsfoss en de iets verder gelegen Gljufrabui, welke in een grot ligt. De Seljalandsfoss is een grote waterval waar je achterlangs kunt lopen. Aangezien je al zeiknat wordt van alleen al buiten zijn en Jaap er steeds chagrijniger van wordt, en gezien het feit dat we mensen in de modder zien glibberen achter de waterval, zijn wij er vooral voor blijven staan. Jaap er vér voor, ik ben wel iets dichterbij gaan kijken, en nóg natter geworden. Voor de andere waterval was de zin inmiddels ver te zoeken, dus die hebben we laten schieten.

Als laatste vertrekken we naar de Urrídafoss, een waterval die niet ver van ons hotel ligt. Eindelijk begint het weer een klein beetje op te klaren. Het wordt wat lichter in de lucht, al blijft het wel heel hard waaien. Met al onze natte kleren gaan we toch kijken bij deze laatste waterval. Deze ligt niet heel ver van de oceaan vandaan en is bekend om z'n vissen. Zalmen en forellen schijnen hier geregeld omhoog te zwemmen. We zien ze niet. 

Eenmaal op weg naar het hotel lijkt het zonnetje er zelfs wel weer even door te komen. We hopen dat we morgen iets beter weer hebben.