Bako National Park

Neusapen, wenkkrabben en laagjescake

Niet ver van Kuching vind je een klein, maar heel mooi nationaal park; Bako National Park. 

Het is een park waar je niet zomaar naar toe kunt rijden, je kunt het alleen per boot bereiken. Wanneer het regenachtig of stormachtig weer is geweest, kan de zee nogal tekeer gaan en het ritje per boot zou dan niet altijd prettig zijn. We hebben geluk; de zee is redelijk rustig en we komen zonder zeeziek te worden aan bij de steiger naast het strand. Hiervandaan is het dan een klein stukje lopen naar het hoofdkwartier. Bij dit hoofdkwartier is de start van alle wandelingen, maar ook een klein bezoekerscentrum en een soort kantine waar je lichte maaltijden en wat snacks kunt kopen.
We hadden gehoopt om tijdens een wandeling iets van het wildleven van Bako NP te kunnen zien. We hadden het mis.....

We waren amper de boot af, toen we het eerste wildleven konden zien. De SilverLeafed Monkeys zaten met een heel stel boven ons hoofd in de bomen. Rustig aan het eten, maar vooral aan het rusten, hingen ze op de takken, ons met een half oog in de gaten te houden. Op ons gemakje stonden we erbij en keken ernaar. 

Nadat we genoeg foto's hadden gemaakt,liepen we verder. Het pad voerde langs de longhouses van de medewerkers en met een klein bruggetje over wat water. Tenminste, als het vloed is. Het water stond niet heel hoog en daardoor werd het slik zichtbaar. En dit zat vol met wenkkrabben, krabben waarvan de mannetjes één hele grote schaar hebben om indruk te maken op de vrouwtjes. Heel wonderlijk om te zien.

We vervolgden ons pad en kwamen op een stenen pad wat vlak langs het strand liep. Een kleine strook van bomen en struiken scheidde het strand van het pad. En op dit pad kwamen we de volgende dieren tegen. Dieren waar ik niet aan had gedacht bij het boeken van een reis naar Maleisië. Bebaarde varkens lopen rustig te grazen langs het pad, maar ook steken ze hun snuit graag in het zand op het strand. Neus aan neus stonden ze, met een derde zelfs op de achtergrond. Je kunt ze tot heel dicht naderen, zolang je ze maar met rust laat. 

Ondertussen waren we nog steeds niet bij het hoofdkwartier aangekomen, terwijl het pad toch niet heel erg lang was. Over een paar honderd meter deden we al een hele tijd, maar we zouden nog langzamer gaan. Alweer moesten de camera's uit de tas, alweer moest het hoofdkwartier wachten. Dit keer omdat we ze zagen; de reden dat we naar Bako NP waren gekomen; de neusapen! Ook wel Orang Belandas (de hollandse aap) genoemd. De vroegere inwoners van Maleisië vonden de hollanders met hun grote, vaak rode neus en dikke buik wel lijken op de neusapen. De bijnaam kent nog steeds iedereen, toch ken ik niet veel Nederlanders die op de neusaap lijken (toch?). 

Voor het fotograferen probeer je dichtbij te komen en vaak sta je vlak onder de boom waar de neusaap in zit. Dan is het oppassen geblazen.......de neusapen staan ook bekend om hun 'golden shower'. We hebben ze zien plassen, maar konden het zelf gelukkig op tijd ontwijken 😊. Uiteindelijk kwam er zelfs een neusaap op de grond en konden we die op gelijke hoogte eens bekijken. 

Wat een prachtig gezicht was het!!! Ze sprongen van tak naar tak, van boom naar boom, liepen een stuk over de grond, klommen in de volgende struik. En het waren er niet een paar, het waren er heleboel. We volgden ze een tijdje en kwamen daardoor op het terrein van het hoofdkwartier. En ook daar ging het foto's maken nog volop door. Niet alleen met de camera's, ook met de mobiele telefoon, zodat we af en toe wat naar het thuisfront kunnen sturen. 

Door de neusapen te volgen, waren we dus aangekomen bij het hoofdkwartier. Daar stond de ranger al op ons te wachten en had nog een verrassing. Er zat een slang in de boom vlak voor het hoofdkwartier; een pit viper. Een kleine gifgroene slang, doodstil in de lage bladeren van een boom, waardoor we er goed foto's van konden nemen. 

Eindelijk waren we dan zover dat de ranger zijn verhaal kon doen. Vanaf het hoofdkwartier zou de groep een wandeling gaan maken met een aardige klim erin. Aangezien mijn voet nog steeds niet goed is, hebben we besloten om niet met de groep mee te gaan. Geen probleem, vanaf het hoofdkwartier zijn er meer, kortere en vlakkere, wandelingen te maken. Wij vermaken ons wel als de groep onderweg is.

Maar eerst even zitten met een bak koffie. Vanaf het terras konden we de capriolen van de neusapen volgen tot ze uit het zicht verdwenen waren. 

Dat zitten duurde niet lang; al gauw kwamen daar de volgende apen. De longtail makaken kwamen op de vuilnisbakken rondom het hoofdkwartier af. Sommige lukte het ook om er iets uit te vissen en zo lekker te smikkelen. Langzaam aan liepen ze naar het strand, totaal niet bang voor de mensen die er liepen en daardoor ook weer goed te zien. Over het strand vervolgden ze hun weg, op naar het volgende bos.

Nadat we klaar waren met de koffie en de makaken hun weg hadden vervolgd, zijn ook wij op pad gegaan. Een makkelijk pad wat niet te lang was hadden we uitgekozen. Een pad van vlonders liep het woud in. Prachtige bomen en planten kwamen we tegen. Aan het eind van het vlonderpad ging de weg via boomwortels omhoog, om daarna wat heuvel op en heuvel af te gaan. Allemaal heel erg mooi, maar dieren kwamen we niet meer tegen. Na een poos hielden we het voor gezien, de mensen die we tegen kwamen die op de terug weg waren hadden ook niks meer gezien. We hadden ver genoeg gelopen en draaiden om, dezelfde weg namen we weer terug. Bijna terug bij het hoofdkwartier werd het pad ook gebruikt door een familie makaken, waardoor we moesten wachten om er weer langs te kunnen. 

 Bij terugkomst op het hoofdkwartier, hebben we eerst nog een bezoek gebracht aan het bezoekerscentrum. Prachtige foto's van de omgeving, van de flora en fauna in het gebied en uitleg over de geografie.

We hebben in de kantine weer gezeten voor een lunch, net als diverse andere toeristen die terugkwamen van hun wandelroute. De rest van onze groep was nog niet terug, dat zou wat langer duren. En dus gingen we na de lunch weer op pad; dit keer richting het strand en de bijzondere rotsformaties die daar zijn. Hoog in de rotsformaties, bij een uitstekend stuk, hangen vele zwaluwnestjes aan de onderkant. De rotsformaties hebben mooie tekeningen in diverse kleuren gesteente. 

We lopen nog een stuk de andere kant op, naar de steigers. In het mangrovedeel van het eiland vinden we vele slijkspringers en diverse 'levende' schelpen. 

Uiteindelijk kwam de rest van de groep ook terug. Zij wandelden via een uitzichtpunt naar een ander strand, waar ze werden opgehaald met een bootje, die ze weer naar ons strand terug bracht. 

Met z'n allen weer in de boot, afscheid genomen van Bako NP en terug naar Kuching.

In Kuching inmiddels geheel volgens de ontstane traditie eerst weer aan het gebak gezeten. 

Na een korte vrije periode in de middag, zijn we ditmaal met de hele groep gaan eten bij Topspot, dezelfde tent als gister. En alweer hebben we daar heerlijk gegeten. 

Na het eten zijn we met z'n vieren nog langs de waterfront gelopen. Inmiddels is deze plek bezaaid met kleine eettentjes en moet je tussen de terrassen door je weg vinden. Verder een aantal kraampjes, maar het beste kraampje is het kraampje met de laagjescake in alle smaken.

En uiteindelijk komt ook deze bijzondere dag tot een eind. Het was weer geweldig.