Aangezien ik voor deze morgen geen excursie had geboekt, mocht ik lekker uitslapen. Ontbijt liet ik dan ook voor wat het waard was en rond een uur of tien bij de plaatselijke supermarkt een soort chocoladebroodje gekocht.
Nog even videobellen met Jaap en thee drinken met de buurvrouw en de ochtend was alweer voorbij.
In een plaatselijk restaurant hadden we afgesproken voor de lunch. Om hier naar toe te komen, liepen we langs een soort ijsstenen; een kunstwerk van brokken ijs wat daar geplaatst was. Mooi om te zien, geen idee waar het voor diende.
Na de lunch moesten we dikke lagen kleding aan. Ieder van ons had al thermokleding aan, daaroverheen een shirt en/of trui, daarover een dikke jas, en uiteraard iets van een winterbroek en dikke sokken en warme schoenen (snowboots).
Eerst kregen we andere, schijnbaar betere, snowboots uitgereikt en een paar wollen sokken. Die moesten over je eigen sokken. In de snowboots zat nog een extra laag tegen de kou. Vervolgens óver je winterbroek en óver je dikke jas, kregen we een thermo-overall. En verder nog hele grote wanten en een bivakmuts en een helm. Een heel gewurm om alles aan te krijgen en vervolgens konden we als een soort michellinmannetjes nog net een paar stappen zetten.
Die paar stappen gingen naar een slee toe. Die slee, met plaats voor een stuk of 6 personen, hing achter een sneeuwscooter. Op elke plaats lag een rendierhuid waar je op moest gaan zitten en daarnaast kreeg je ook nog een rendierhuid over je heen. Koud zul je het niet krijgen!
De snowscooter trok ons door de sneeuw een paar kilometer verderop. Zo'n 200 meter hoger in de bergen lag een meer. Hiervan zag je overigens helemaal niks; de sneeuw die op het land ligt gaat naadloos over in de sneeuw die op het ijs ligt. Het enige waar je misschien aan kon zien dat we op een meer waren, was het feit dat er geen uitstekende rotsen en een enkel boompje te zien was.
Hier werden eerst een aantal gaten geboord in het ijs. Al met al moest er ongeveer een meter diep geboord worden. Er werd voor iedereen een eigen gat geboord.
Vervolgens kregen we 'les' in wat we moesten doen:
- leg je rendierhuid vlakbij je ijsgat
- schep de restanten ijs eruit met een soort soeplepel met gaten
- pak je hengel en hang hier een soort wormpje aan
- hang het in het water, haal het wat op en neer af en toe en wacht geduldig
- kies een comfortabele houding op je rendierhuid
Zo gezegd, zo gedaan......... liggend, zittend, half liggend, staand of met je gezicht in het ijsgat, het ijsvissen is een zeer gevarieerde bezigheid!
Mij ging het niet zo heel goed af; ondanks de diversiteit in posities, kreeg ik niet één vis aan mijn haakje. Anderen in de groep hadden meer geluk, met een uitschieter die er wel drie wist te vangen.
Halverwege werden we uitgenodigd om bij de slee te genieten van een heerlijke warme kop koffie of thee met daarbij een lekkere donut met chocoladedip. Van binnen weer lekker warm geworden, konden we weer verder vissen, totdat het tijd was om terug te gaan. Ondertussen was het ook begonnen met sneeuwen.
Allemaal weer terug de slee in en we vertrokken weer naar de thuisbasis. Ondanks de extra sokken en speciale sneeuwboots, had ik ijsvoeten gekregen, ze waren echt enorm koud. Ik was blij dat ik mijn eigen sneeuwboots weer aan kon trekken. Met elkaar het laatste stukje lopen terug naar onze appartementjes, even relaxen tot aan het avondeten.
Vanavond kunnen we in ieder geval vroeg naar bed; het is continue aan het sneeuwen, dus geen kans op noorderlicht. Morgen voor de verandering eens uitgerust opstaan!
Hoe zit het met het chocolademysterie??
BeantwoordenVerwijderen