We zijn er!

Alaska

Het was een lange reis, maar we zijn er!
De dag begon vroeg; laatste spullen in de koffer, ontbijten en Rocky wegbrengen. Die was meteen weer lekker thuis op z'n logeeradres, die gaat ook gewoon een paar weekjes vakantie tegemoet.

We waren op tijd op Schiphol. Aangezien we naar Amerika vlogen, hadden we een redelijk strenge controle verwacht met een interview over wat je daar gaat doen. Zoals we eerder hebben gehad toen we naar Yellowstone en naar New York vlogen. Maar eerst vlogen we binnen Europa, eerst ging de vlucht naar IJsland. Geen controle, behoudens de handbagage door de gebruikelijke scanner. Geen paspoortcontrole, geen interview, we konden zo doorlopen naar het vliegtuig. 

Die strenge controle zou dan wel in IJsland volgen, dachten wij. Ook dat viel mee; een poortje met paspoortcontrole en een poortje met controle van de boardingpas. Geen bagagecontrole meer. 

We hadden daar anderhalf uur overstaptijd en dat bleek ruim genoeg om nog ergens wat te eten. We vlogen met Icelandair en daar krijg je niets te eten aan boord. Er is wel iets (zéér beperkte keuze), maar dat is ontzettend duur. Na een hapje konden we al snel weer aan boord van ons volgende vliegtuig.

De vlucht ging een heel groot deel over Groenland. Eerst was daar niets van te zien door het grote witte wolkendek. Toen de wolken weg waren, was er alleen een grote witte sneeuwmassa onder ons te zien, zonder enige vorm van contrast, zonder bergen, zonder herkenningspunten. Pas langs de kustlijn konden we bergen onderscheiden, stukken ijs en enorme ijsplaten, zo groot als eilanden of provincies. Prachtig om te zien!! De ijsberen kon je er zo bij bedenken!

Ook boven Canada bleef het uitzicht ongeveer zo. Uiteindelijk vlogen we Alaska binnen en langzamerhand veranderde het landschap onder ons; de sneeuw verdween en maakte plaats voor heel veel water; rivieren en meertjes.

Anchorage bleek een klein vliegveld, waar we al snel onze bagage hadden. Op zoek naar onze gids. Die konden we niet meteen vinden, dus kwam er een vrouw op ons af die ons zoekend zag rondkijken. Zij was een gids. Ik was eigenlijk een beetje teleurgesteld; ze zag er heel netjes uit en gaf me niet bepaald het 'Alaska-gevoel'. We bleken ook niet op haar lijst te staan. En toen kwam onze gids tevoorschijn; Mike. 

In mijn vorige blog schreef ik over de vooroordelen van Alaska, onder meer over 'ruige mannen met woeste baarden', en dat die vooroordelen lang niet allemaal waar zijn. Deze man, onze gids, voldeed er helemaal aan! En volgens deze man hoorde die vrouw die we eerst dachten dat onze gids zou zijn, tot de categorie 'cruise-people', waar non-verbaal duidelijk zijn mening doorheen bleek 😉

Mike blijkt ook veel te vertellen. Alleen al op de korte rit van het vliegveld naar het hotel, heeft hij de moeite genomen om ons al het een en ander te laten zien van de stad en veel te vertellen. 

Het is duidelijk; met Mike als gids hoeven we ons waarschijnlijk niet te vervelen!!!