Dag 12; McCarthy - Valdez

Reisdag

Vandaag vertrekken we weer van McCarthy, een plaatsje waar we best langer hadden willen blijven. Het is een eind naar Valdez, dus een lange rit voor de boeg.

Wat we de afgelopen weken zeer geregeld horen is dat er heel veel sneeuw is gevallen in de winter en dat de lente tot nu toe laat en heel koud is geweest. Er zijn dan ook nog niet veel insecten, de beroemde muggenplaag van Alaska hebben wij nog niet beleefd. Vervelend voor de vogels die er nu weer zijn om te nestelen en jongen groot te brengen. Door het gebrek aan insecten door de kou, hebben ze het zwaar. 

Maar dat zouden we later vandaag pas weer tegenkomen. Eerst moesten we de hele lang McCarthy road weer terug rijden; 95 mile, grotendeels over gravel.

Al vrij snel zagen we een bald eagle. Die hebben we vaker gezien, maar niet zó dicht langs de weg. De bald eagle is niet te verwarren met de zeearend of fish eagle. De bald eagle heeft een veel krommere snavel en ziet er net wat anders uit. Hij bleef mooi zitten op z'n tak in de bomen en keek ons op z'n gemak eens aan.

We passeerden verschillende meertjes en kreekjes. En we kwamen weer bij de plek waar we een paar dagen geleden een lekke band reden. Hier hadden we nu tijd om de oude, verlaten, houten spoorlijn te zien die oorspronkelijk naar Kennicott liep. Het is een klein stukje wat er  nog staat, maar het is een mooi bouwwerk om te zien. 

We drinken koffie bij een winkeltje/benzinepomp onderweg. Zoals op zoveel plekken in Alaska staat hier een oude auto te verroesten. Wanneer auto's afgedankt zijn, worden ze niet naar de sloop gebracht. Het meest handig is om eenzelfde soort auto terug te kopen en de eerste auto te bewaren. Hierdoor kun je onderdelen uit de oude auto nog gebruiken, mocht er iets met je auto mis zijn. Des te handiger, aangezien een automonteur makkelijk 12 uur rijden verderop kan zitten. 

We hebben inmiddels de McCarty Highway verlaten en rijden inmiddels op de Richardson Highway. Wegen hebben hier ook nummers, net als overal in Amerika. Alleen weet niemand de nummers, wegen worden aangeduid met hun naam. De naam krijgen ze van degene die als eerste de weg heeft gemaakt. Onderdeel van de Richardson Highway is de Thompson Pass; het deel van de weg waarbij we echt de bergketen over gaan. 

Maar voordat we daar zijn, zien we het landschap al veranderen. Er komt weer steeds meer sneeuw te liggen op de bergen om ons heen, maar steeds vaker ook lager. De volgende stop op ons schema is de Worthington Gletsjer. Hier zouden we een stukje gaan lopen naar de gletsjer toe en een stukje erlangs, tot we bij het diepblauwe ijs zouden komen. 

Dat liep even anders. Op het pad erheen lag al sneeuw waar we met de auto doorheen moesten. Het grootste deel van de parkeerplaats lag nog bedekt met sneeuw en de toiletten waren nog gesloten wegens de winterperiode. Het pad naar het eerste uitzichtpunt (tenminste, ik denk dat dat het was), lag al onder de sneeuw. Vanaf het eerst uitzichtpunt was er bijna geen doorkomen aan. Vier dapperen uit de groep zijn nog doorgelopen naar het tweede uitzichtpunt, maar verder konden ze niet. Waar er een paar al tot de knieën in de sneeuw waren geweest, zakte er daar een tot aan het kruis in de sneeuw. Niks geen wandeltocht naar de gletsjer dus! Deze moesten we nu van afstand bekijken. Ook het meer ernaast was nog helemaal bevroren.

Onze gids kon er niet over uit: "I can't BELIEVE there is still snow out here.......it's JUNE!". 

We rijden verder en komen aan bij de Thompson Pass. Ook hier is het sneeuw wat de klok slaat. De weg is vrij, maar om ons heen liggen dikke plakken sneeuw. De bergmarmot trekt zich er niks van aan en heeft een sneeuwvrij plekje bij de parkeerplaats gevonden. 

We gaan weer naar beneden, het hoogste punt laten we achter ons. Daarmee wordt de sneeuw weer minder. Van een winterlandschap dalen we langzamerhand weer af in een lentelandschap. Blaadjes aan de bomen, vogels die fluiten. En daarmee ook smeltwater, heel veel smeltwater. Dit resulteert in diverse watervallen en stroompjes. 

Uiteindelijk komen we aan in Valdez. Het hotel stamt uit eind jaren zestig en het lijkt of er sinds dat moment niets meer aan gedaan is. Het is nogal 'vintage'. We maken nog een kleine wandeling in de omgeving en langs de haven, waar net de die dag gevangen vissen worden opgehangen. De vissen zijn gevangen door toeristen, anders zouden ze uiteraard niet worden opgehangen.

Na een maaltijd bij de 'fat mermaid' is de dag weer teneinde. Tijd om te slapen, morgen gaan we het water op!