Dag 11; Mývatn

 Het is prachtig, maar die vliegjes.......

Het was weer een prachtige dag toen we opstonden, volop zon en blauwe lucht, met maar een paar wolkjes en nauwelijks wind. Prima voor onze dag in de omgeving. Op dat moment wisten we nog niet dat weinig wind ook betekent dat er veel, heel, heel erg veel, vliegjes zijn. Die steken of bijten niet, maar zijn ontzettend irritant! Ze zitten continue om je hoofd, vliegen je neus of oren in, komen onder je bril, willen naar je mond. Wat goed helpt zijn de muskietennetten die je over je hoofd kunt dragen. Die hebben we ook......alleen liggen die thuis.... We moeten ons dus behelpen met het dragen van mondkapjes in de open lucht, dat beperkt de schade iets. 

Nog niet op de hoogte van dit euvel, begonnen we vol enthousiasme aan onze eerste stop. We beklommen de vulkaan Hverfjall. Het was een steile klim omhoog, maar dan krijg je ook wat. Allereerst een ontzettend harde wind bovenop de kraterwand. Maar waar het om gaat; een prachtig zicht op de krater en op de omgeving. Het was de moeite waard om hier naar boven te lopen. Bovendien heb je op de krater geen enkele last van vliegjes.

Met de nodige hoogtemeters in onze benen, reden we weer verder. Het was maar een klein stukje naar Dimmuborgir ofwel "Duistere Burchten". Dit deel bestaat uit allemaal vulkanisch gesteente. Veelal lava, waaronder water lag. Dit veranderde in stoom, wat een uitweg zocht en de lava omhoog drukte. Dit heeft het de vreemde vormen gegeven. Tussen al dit vulkanisch gesteente groeit en bloeit een hoop, we zien bomen en bloemen en ook de heide bloeit hier zelfs. Hoewel het hier windstil is, hebben we wonderlijk genoeg geen enkele last van de vliegjes.

Inmiddels hadden we wel trek in koffie. Dit wilden we doen op een mooi punt waar je uitzicht hebt op het meer en wat lava rotsen daarbij. Het leek een mooi idee en we hebben het geprobeerd. Af en toe moesten we een vliegje uit de koffie vissen, dus de koffiestop duurde niet lang. We liepen nog even naar beneden, naar de oever van het meer, maar daar werden we helemaal vergeven van de vliegjes. Wel is het een erg mooie omgeving. Jammer dat we niet wat langer konden genieten. 

Een groepje andere toeristen probeerden op deze plek hun lunch te bereiden met een brandertje, echt eten koken dus. Allen gekleed met een capuchon, mondkap en grote zonnebril. Uiteindelijk zijn zij ook gevlucht voor de vliegjes, alles in een razend tempo bij elkaar gegraaid. 

De volgende stop was weer een wonderlijke plek. Weer dichtbij, maar totaal anders. We stopten nu bij Skútustadagigar, een plek vol met pseudokraters. Deze zijn gevormd door gasexplosies toen kokend lava in aanraking kwam met de wetlands. Het is tevens een gebied waar heel erg veel vogels zijn. Die vogels zijn er blijkbaar niet voor niets, het ziet hier zwart van de vliegjes. Maar we geven niet op, we lopen evengoed een rondje en hebben evengoed een mooi uitzicht. Het schijnt onder meer decor geweest te zijn voor een deel van Game of Thrones en Starwars, maar beiden hebben we niet gezien, dus we herkennen het niet.

We gaan naar de plek waar we hopen te kunnen lunchen. Dus ofwel er mogen geen vliegjes zijn, ofwel we moeten binnen kunnen zitten. Het werd geen van beide. Wel was het een mooie plek. Een klein museum vol met vitrines met opgezette vogels, waarvan de meeste in IJsland voorkomen. Het meer was hier stil, ondanks de aanwezige vogels, waardoor het mooi spiegelde.

Na een lunch bij de supermarkt, konden we aan ons middagprogramma beginnen. Steeds weer hopend dat op de volgende plek geen vliegjes zouden zijn. De eerste stop was bij het geothermisch veld Hverir, een plek vol met borrelende modderpoelen en stomende fumarolen die gassen vol zwavel de lucht in slingeren. Het ruikt dan ook zoals je verwacht; naar rotte eieren. Het is een wonderlijk gezicht. Het blijft ook een uitdaging om foto's te maken zonder irritante vliegjes op of voor de lens.

Het is prachtig om al de kleuren te zien. En zeker wanneer je daarop inzoomt, ontstaan bijna buitenaardse beelden. 

Tijd om weer verder te gaan. We gaan weer de hoogte in, naar een volgende krater. Onderweg passeren we een energiecentrale, die z'n energie haalt uit de geothermische omgeving. 

We gaan verder, dit keer gaan we naar Krafla; een kale caldera waar een helder blauw meer, Viti, in is ontstaan. Ook hier klimmen we omhoog en hebben vanaf de kraterrand een mooi uitzicht over de omgeving.

Het is inmiddels het einde van de middag en we hebben veel gedaan vandaag. Daarbij hebben we ook flink onze armen gebruikt bij het continue wapperen en slaan naar de vliegjes. Het is tijd voor wat ontspanning. We besluiten naar het Mývatn Nature Bath te gaan. Dit is net zoiets als de Blue Lagoon in de buurt van Reykjavik, alleen dan iets kleiner. Eenmaal in het water hebben we gelukkig weinig last van de vliegjes. Wel hebben we vanuit het bad een heel mooi uitzicht over het dal met het meer en de kraters in de omgeving. Het is heerlijk om hier te relaxen in het warme water met een koud drankje in de hand. Na het badderen gaan we nog even wat eten en dan is de dag weer voorbij. Morgen vertrekken we uit het vliegenland en hopen we weer rustig van de omgeving te kunnen genieten.