Dag 14; Smyrlabjorg - Kirkjubæjarklaustur

 IJsschotsen in de mist

Vanmorgen was de wereld veranderd in een grijze, gesloten wereld. De mist en de wolken die we gister al konden zien, hebben ons nu volledig omsloten. In plaats van uitzicht op de bergen om ons heen en de gletsjers die we zouden passeren, zagen we nu alleen een stuk van de weg en een klein stukje ernaast. We zijn dan ook heel blij dat we gister toch zijn doorgereden naar het gletsjermeer en het strand om naar de ijsschotsen te kijken. We gaan daar nu opnieuw naar toe, maar het zal een heel ander gezicht zijn zonder enig uitzicht op de gletsjer.

Wanneer we dan ook aankomen op Diamond Beach, zijn we verbaasd. Er liggen veel meer ijsschotsen dan gister op het zwarte strand en ze zijn ook nog eens groter. Hoe verder bij de riviermonding vandaan, hoe kleiner ze worden. Het is wonderlijk om te zien hoe er vanuit de mist op zee steeds weer ijsschotsen in de branding verschijnen. Juist de mist geeft nog een extra dimensie aan dit mooie fenomeen.

We lopen langzaam door naar het gletsjermeer Jökulsárlón, waar we gister de ijsschotsen zagen drijven. Het meer heeft via een klein kanaal aansluiting met de zee. Alle ijsschotsen willen dan ook door dit kanaal, waarna ze in brokken door de branding op het strand geworpen worden. Op het moment dat wij er waren, was het kanaal bijna geblokkeerd door de grote ijsschotsen die daar opgehoopt lagen. Het was dan ook het enige wat we konden zien. Door de mist hadden we totaal geen zicht op het meer verderop en al helemaal niet op de gletsjer. Wel zagen we vlakbij een enorme ijsschots ineens in tweeën splitsen en met een enorm geraas in het water vallen. Dit zorgde voor flinke golven en de twee schotsen dreven naar de grote ophoping toe die daardoor een flinke duw kreeg. Voor ons was het een enorme ijsschots, maar het is niks vergeleken bij wat er van een gletsjer afkomt. Als zo'n 'kleine' schots al zoveel effect kan hebben, hoe zal het dan zijn met de enorme brokken die van een gletsjer komen?

We rijden door naar het volgende gletsjermeer Fjallsárlón, waar ook ijsschotsen liggen. In eerste instantie rijden we door de mist zonder uitzicht. En ineens is er een gat in de bewolking en lijkt het of we de mist achter ons hebben gelaten. We hebben uitzicht op twee gletsjers waar zowaar de zon zelfs op lijkt te schijnen! Snel een foto van gemaakt voordat de wolken er weer voor kwamen.

Eenmaal bij het andere gletsjermeer Fjallsárlón zijn we wat teleurgesteld. We hebben redelijk zicht, maar er zijn zowat geen ijsschotsen te zien in het meer. Alleen aan de zijkant zijn wat ijsschotsen te zien. 

De volgende stop zou bij de gletsjerarm Svínafellsjökull zijn. We hadden al gezien dat het een slechte weg zou zijn, maar ter plaatse besloten we om door te rijden naar de volgende stop. In het Skaftafell Visitors Centre hebben we nog navraag gedaan of het misschien toch wel te rijden was die weg. Het blijkt dat je er sinds vorig jaar niet meer naar toe kunt. Er is veel te veel gevaar op landverschuivingen, waardoor de weg is afgesloten. Ook mag je er niet meer wandelen en als je dat doet, is dat volledig op eigen risico. En dan te bedenken dat ik er twee jaar geleden nog met mijn ouders geweest ben en in 2013 samen met Jaap.

In plaats daarvan richten we ons op ons volgende doel van vandaag; het wandelen van de Svartifoss Trail die naar de Svartifoss waterval leidt. Het gaat steil omhoog en is al met al een flinke klim, maar het lukt ons wel. In begin met dikke trui en regenjas aan. De dikke trui kunnen we door de inspanning al snel in de tas doen en niet veel later kan gelukkig ook de regenjas uit. We passeren eerst een klein stroompje en nog een waterval. Eenmaal boven hebben we best aardig uitzicht op de waterval. 

Jaap gaat nog een stukje verder naar de waterval toe. Het bijzondere van deze waterval is dat die omgeven is door basaltzuilen wat het een mooie aanblik geeft. 

Op de terugweg gaat het weer regenen en hebben we onze regenjas weer hard nodig. Wanneer we terug zijn, drinken we eerst een kopje thee bij het Visitors Centre, voor we onze volgende wandeling gaan beginnen. Ditmaal een makkelijke wandeling. Deze is vrijwel vlak en gaat naar de gletsjerarm toe. Onderweg zien we nog een wespennest die aan de basaltrotsen hangt. Bijzonder, aangezien we nog geen enkele wesp zijn tegen gekomen op onze reis. Naarmate we dichter bij de gletsjer komen, wordt het steeds kouder. We zijn blij met onze vesten onder onze regenjas. Eenmaal aangekomen bij de gletsjer, nou ja, zo dichtbij als je kunt komen, is het enorm koud. Overal staan waarschuwingsborden, maar tegelijkertijd loopt er wel een pad zover als het kan. Ondanks de wolken hebben we nu een redelijk zicht op de gletsjer. We blijven niet te lang, het is echt heel erg koud. 

In tegenstelling tot de eerste twee weken hebben we dit keer dus geen mooi weer gehad. Maar desondanks hebben we ons weer prima vermaakt! Nu in een mooi hotel waar we twee nachten blijven.