Varen en de Noordkaap
Na een behoorlijk onstuimige nacht, waar we verschillende keren wakker werden van de enorme deining, was het relatief rustig toen we wakker werden. Dat klopte ook, we waren net een fjord ingevaren richting een haven en in de fjorden is de zee steeds een stuk rustiger. Voor de zekerheid maar wel een tabletje genomen tegen zeeziekte voor we naar het ontbijt gingen. Na het ontbijt vertrokken we weer naar dek 7, naar het inmiddels vertrouwde plekje vol uitzicht.
Gelukkig is de zee weer een beetje rustiger. Vannacht zijn we blijkbaar door wat sneeuwbuien gevaren, er ligt zo'n vijf centimeter verse sneeuw op het dek. Af en toe varen we nog door een sneeuwbui, al zijn dat maar minimale buitjes.
Er is hier verder niks; alleen water, rotsen, bergen en sneeuw. Af en toe zien we een vogel, maar meestal is dat gewoon een meeuw. Een heel enkele keer zien we een huisje aan de rand van het water. Aangezien er geen wegen zijn, moeten de mensen altijd met de boot naar hun huisje.
Uiteindelijk komen we bij Honningsvåg. Hier kun je verschillende excursies doen, maar wij hebben gekozen om naar de Noordkaap te gaan, dat is tenslotte iets wat je alleen hier kunt doen. En we zijn niet de enige; uiteindelijk gaan we met drie bussen die kant op. We krijgen het een en ander te horen over de geschiedenis en over hoe de mensen hier leven. De afgelopen weken is het geregeld slecht weer geweest en de weg naar de Noordkaap is dan ook geregeld afgesloten geweest. We hebben geluk dat het weer nu goed is voor de begrippen daar en dat de weg open is. Wel rijden er drie keer per dag sneeuwschuivers en moet je zorgen dat je net achter zo'n sneeuwschuiver zit om de weg te kunnen nemen. Voor onze begrippen is het weer niet zo goed; het waait echt ontzettend hard en het sneeuwt steeds. De weg is langs het water is oké, de weg over het plateau van de Noordkaap is soms redelijk, maar vaak helemaal niet te zien. We vertrouwen er maar op dat de chauffeur de weg wel kan zien....
Uiteindelijk komen we op de Noordkaap. Hier staat een beeldengroep, waar je door de hoeveelheid sneeuw niet heen kunt. Op de punt van het eiland staat een globe, dat is de plek waar iedereen zich wil laten fotograferen. Een stukje verder staat een kleine pilaar en verder is er een restaurant en een filmzaal. Het waait hard, het waait echt ontzettend hard en tijdens het lopen worden je benen af en toe naar achter geblazen terwijl je naar voren wilt lopen.
We kijken hiervandaan uit op de zee, zo'n 750km van Spitsbergen (Svalbard) vandaan en zo'n 2000km van de Noordpool.
Verder zien we nog een kleine landtong. Dát is echt het meest noordelijke puntje van het vasteland van het continent Europa, dat ligt een kilometer noordelijker dan waar we nu staan, alleen is dat niet toegankelijk. Het meest noordelijke puntje van Europa ligt overigens op Svalbard, maar dat is een eilandengroep en telt dus niet mee voor het vasteland. Nu ligt de Noordkaap ook op een eiland (Magerøya), maar dat telt niet mee, aangezien dit met een tunnel is verbonden aan het vasteland.
Hoe dan ook; we zijn op de Noorkaap, op 71° 10' 21" en nog niet eerder zijn we zó noordelijk geweest!
Nadat we hier zo'n anderhalf uur hebben doorgebracht, de film hebben gezien en de beroemde noorse wafel hebben gegeten, vertrekken we weer met de bus naar de boot, achter de sneeuwschuiver aan.
Eenmaal op de boot gaan we weer naar ons vertrouwde plekje bovenaan in het schip. Al snel begint het echter weer enorm te deinen en danst het schip op de golven. De ingenomen reistablet helpt niet meer en het enige wat ik kan doen is op bed gaan liggen. Ik probeer nog wat te lezen of te kijken, maar ook dat is te heftig. Ogen dicht en liggen en hopen dat het beter wordt.
Tegen 18:00u komt Jaap me halen, het is tenslotte etenstijd en het is beter om wat in m'n maag te hebben. Samen nemen we de trappen van dek 6, waar onze hut ligt, naar dek 4, waar het restaurant is. En dat is al een hele uitdaging! Door de deining van het schip is het moeilijk lopen, soms kom je nauwelijks vooruit, soms wordt je juist vooruit geduwd, soms loop je ineens opzij. Zoveel mogelijk je vasthouden. Ik heb bewondering voor al het personeel wat rondloopt alsof er niks aan de hand is.
Eenmaal aan tafel wordt ik al misselijk van alle etensgeuren en ik hou het bij een paar stukjes brood en wat rauwkost wat Jaap voor me haalt. Het lukt mij niet te lopen met een bordje eten. Uiteindelijk ben ik na een paar happen snel weer terug gegaan naar de hut, weer onder de dekens. Jaap heeft nog lekker gegeten en is later nog een bakje met fruit komen brengen. Jaap is weer naar dek 7 gegaan, maar ik ben verder de rest van de avond op bed gebleven, kotszakjes binnen handbereik.......
Geen opmerkingen:
Een reactie posten