Dag 3; inschepen

Vanmorgen een beetje kunnen uitslapen en op ons gemak kunnen ontbijten. Tijdens het ontbijt met een aantal groepsgenoten kennis kunnen maken. Vervolgens zijn we nog even door Longyearbyen gelopen, nog wat winkeltjes bekeken en wat souvenirtjes gekocht. Na de lunch zijn we met de taxi naar de boot vertrokken, waar we al snel een hut toegewezen kregen. Hut nr 14 is deze reis onze basis. Het is een kleine hut, met een stapelbed, een wastafel en daarnaast een kast met twee planken. En ook nog een klein badkamertje met douche en toilet. Het is niet veel ruimte, maar het is gelukt om al onze spullen toch een plekje te geven.

Om 15:00 was de eerste briefing, eerst het voorstellen van de crew, vervolgens een stuk over de veiligheid, wat praktische dingen (zoals de hele dag met dezelfde kop/glas doen die je met een plakker van je naam voorziet) en daarna een eerste gedeelte over wat we gaan doen. Gezien de weersvoorspelling gaan we niet met de klok mee naar het noorden, maar starten we naar het zuiden en zullen tegen de klok in om Spitsbergen heen varen. Gezien het weer, varen we de komende nacht dan ook de hele nacht door. Er is namelijk behoorlijk wat wind voorspelt en dan moeten we ongeveer om de zuidpunt heen zijn.

In de grote kajuit hangt een kaart van Spitsbergen waarop onze route neergezet zal worden. De gids; Sarah; zal aan het eind van de tocht iedereen een heel document sturen waarop (delen van) het logboek van het schip staat, de locaties, wat we hebben gezien én foto’s die ze heeft gemaakt. Dus als je een dag geen zin hebt om foto’s te maken, heb je achteraf alsnog foto’s. Heel bijzonder dat we zo’n document krijgen!! Maar uiteraard houden we dit zelf ook zoveel mogelijk bij.

Vervolgens konden we naar buiten, het dek op. Hier waren we eerst getuige van het daadwerkelijk wegvaren van de kade, waarna we buiten nóg een veiligheidsinstructie kregen. En hierna begon het genieten van het varen, van de stilte en de rust die meteen om je heen valt en van het prachtige uitzicht.

We varen onder meer langs Groemant, een voormalige Russische nederzetting waar een steenkoolmijn gevestigd was. Er zijn veel steenkoolmijnen geweest op Spitsbergen, maar geen van allen zijn ze ook winstgevend geweest. Groemant is dan ook verlaten, een aantal gebouwen staan er nog, net als wat oude, verroeste mijnwagonnetjes.

Aan dek was het een heel stuk kouder dan we hadden voorzien! Steeds meer laagjes trokken we aan. Er stond ook behoorlijk wat wind. Geregeld dus even naar binnen in de kajuit op het dek met grote ramen om op te warmen, terwijl we evengoed naar buiten konden kijken.

Uiteindelijk keren we weer om. We moeten namelijk nog terug naar het vliegveld, aangezien er nog een na gezonden koffer opgehaald moest worden. Aangezien we nu met de wind mee zullen varen, worden de zeilen gehesen. Wie wil kan helpen. We hebben eerst even gekeken hoe anderen het doen, bij het onderste zeil heb ik nog even geholpen, maar het was zo gebeurd. Dezelfde route weer terug gevaren en ondertussen veel vogels gezien. Een soort meeuwachtige vogels die veel langs de boot vliegen. Zeekoeten in het water of voorbij fladderend en ook enkele papegaaiduikers met hun onhandige manier van vliegen.

Het was inmiddels 19:00u, dus tijd om te eten. Het eetpatroon voor de komende dagen; ontbijt tussen 08.00 – 09.00u met een briefing om 08.45, lunch om 13.00u en diner om 19.00u. Het eten was heerlijk.  Vervolgens iedereen even naar het dek om daar een foto te laten maken. Op een pilaar in de grote kajuit komt een blad met alle foto’s en namen van zowel gasten als crew, zodat we altijd even kunnen spieken hoe anderen heten. Heel handig!

De bagage was inmiddels aan boord, dus nu kunnen we écht onderweg! Rond 23:00u zullen we het Isfjord uitvaren en rond die tijd hebben we kans op het zien van walvissen, aangezien de bodem van de zee dan ineens heel diep naar beneden gaat. Vervolgens zullen we dan vannacht doorvaren tot we morgenochtend bij het Hornsund Fjord aankomen. Het laatste grote fjord in het zuiden aan de westkust.

De zon stond laag en kwam heel mooi onder de wolken door. Ik ging naar buiten om een foto te maken. Heel alleen stond ik op het bovendek helemaal vooraan op de boot, toen ik de eerste walvis zag. Niemand om het tegen te zeggen, maar ik genoot enorm. De bemanning in de stuurhut zag het ook en zag ook een andere groep walvissen, dus de boot werd gekeerd. Inmiddels was de rest ook gealarmeerd en kwam iedereen naar buiten. En daar genoten we volop van de vinvissen die we steeds weer zagen opduiken. Wat een fantastische afsluiting van de dag!!!