Varen naar de gletsjer!
Een reis vol hoogtepunten en vandaag is er zeker één van. Wat een geweldige dag hebben we gehad op het water!
De dag begon al zonnig. Alweer een zonnige dag als we een activiteit ondernemen. De reputatie van de "Bahama-group" blijft overeind. Gister hebben we al kaartjes gekocht voor de boottocht met Stan Stephens Cruise, dus we hoeven nu alleen nog maar op tijd in de rij te gaan staan voor we aan boord mogen. Eigenlijk zouden we naar de verre gletsjer gaan, een tocht van ruim 10 uur. Helaas bleek die boot niet beschikbaar. Hierdoor moesten we de cruise van 6,5 uur naar de Colombia Glacier boeken. Dit leek ons ook wel genoeg en de bewuste gletsjer zou vast ook heel erg mooi zijn om te zien.
Eenmaal aan boord hadden we al gauw drie tafeltjes voor onze groep. Water, koffie en thee waren gedurende de hele reis gratis aanwezig en ook zouden we soep met een bagel als lunch krijgen. Verder mochten we zo'n beetje overal aan boord komen; boven, beneden, binnen, buiten, bij de kapitein in de stuurhut. Naast de kapitein was er continue een andere medewerker aanwezig in de stuurhut, die net als de kapitein geregeld de omgeving afspeurde met een verrekijker op zoek naar land- of zeeleven. De kapitein vertelde veel, heel veel over de omgeving, over de geschiedenis, over de olieramp met de Exxon Valdez, maar vooral over de dieren die we konden zien en hun gewoontes.
Het was al prachtig om de kleine zee-arm rondom Valdez in te varen met het uitzicht op de bergen om ons heen. Al vrij snel kwamen we de eerste dieren tegen. Zee-otters lagen lekker te zonnebaden. Hoofd en vinnen boven water, lekker opwarmen in de zon. Een heel grappig gezicht, zeker als er een heel stel bij elkaar liggen.
De kapitein zorgt ervoor dat we in de buurt van de dieren heel erg langzaam varen om ze zo min mogelijk te storen. Hij vaart ruim om ze heen om iedereen een goede kans te geven om de dieren te zien. Iets wat gedurende de dag een gewoonte blijkt; iedereen volop de kans geven om de dieren te zien die we tegen komen onderweg.
We varen door een smal stukje water, kust aan de ene kant, eilandje aan de andere kant. Dit zou een goede spot zijn om dieren als beren of zee-arenden te zien, die er vandaag even niet zijn.
Niet veel verder zien we dan toch twee bald eagles (amerikaanse zee-arenden) in de bomen zitten. Redelijk ver weg, dus geen foto-optie. Andere vogels, onder meer sterntjes, vliegen geregeld voorbij.
En dan zien we ineens berggeiten op de bergwand naast ons. Een moedergeit met twee kleine geitjes zijn druk in de weer om een weg naar beneden te vinden. Onrustig bewegen ze zich heen en weer over de rotsen. Niet veel verder blijkt vadergeit te staan, ferm en stevig op de rotswand. We genieten een poos van het gezicht van deze mooie geiten. Ondertussen vraagt de kapitein zich af waarom de geiten zo onrustig zijn. Het antwoord laat niet lang op zich wachten. Rechts van de geiten zien we ineens een zwarte beer op de rotswand! Hij werkt zich een weg omhoog en gaat uiteindelijk weg van de geiten. Geen wonder dat er onrust was.
Wat een prachtig gezicht was dat, zowel de geiten als de beer, en ondertussen vliegt er ook nog een zee-arend voorbij!
Het is tijd om te gaan lunchen en de soep zal geserveerd gaan worden. Maar vlak voordat het zover is vraagt de kapitein of we behoefte hebben aan het zien van een walvis. Natuurlijk willen we die zien!! En we rennen weer naar buiten. De walvis maakt niet ver van de boot rondjes van bubbels met lucht, waardoor z'n voedsel in die cirkel blijft hangen. Met z'n bek open schept hij dan het eten uit z'n bubbels vandaan. Alles wat wij daarvan zien is het spuiten van de lucht als hij boven water komt, vervolgens z'n rugvin en als laatste z'n staartvin wanneer hij weer naar de diepte duikt. Dit proces herhaalt zich een paar keer in de buurt van onze boot. Een machtig gezicht.
We laten de walvis verder met rust en komen dan eindelijk aan onze maaltijd toe. Een heerlijk soepje, wat drinken erbij, een bagel en een aantal oreo-koekjes. Dit keer kunnen we in alle rust onze maaltijd opeten.
Daarna is het zover, we komen in de buurt van de gletsjer. In de verte zijn de eerste ijsschotsen en ijsbergen te zien in het water. Langzamerhand komen we steeds dichterbij. Inmiddels wordt het ook steeds kouder buiten en alle laagjes kleding die ik mee heb, heb ik inmiddels aan. Ik ben ook blij dat ik m'n handschoenen mee heb genomen.
Ik vind het fantastisch om in de buurt van de gletsjer te komen. Nog nooit eerder heb ik dit op deze manier gezien, wat een magnifiek gezicht!
Ondertussen drijven er steeds meer ijsschotsen en -bergen langs, variërend in kleur van wit naar intens blauw. En dan zien we bovenop zo'n ijsberg twee zee-arenden zitten, hoog boven het water.
Even verderop zitten drie zee-arenden op een ijsschots te eten van een prooi, het bloed is duidelijk te zien. Van dichtbij worden ze gadegeslagen door een zeehond met haar kleintje.
Niet ver daarvandaan wordt het ijs dichter, meer ijsschotsen liggen bij elkaar. En op deze ijsschotsen zien we de zeehonden liggen. Aangezien het inmiddels lente is, hebben diverse zeehonden inmiddels ook jonkies die naast hen liggen. De meeste blijven rustig liggen als de boot naderbij komt, een enkeling duikt het water in. Heel voorzichtig passeert de kapitein de zeehonden.
De kapitein vaart sowieso steeds langzamer, zoekend naar een weg tussen het ijs door. Soms horen we de ijsbergen tegen de boot aankomen. Langzaam maar zeker komen we steeds dichterbij de gletsjer, waarbij de bergen op een gegeven moment schitterend weerspiegelt worden in het water.
We varen tot op een halve mijl van de gletsjer, maar het lijkt alsof we heel dichtbij zijn. Een muur van ijs rijst op uit het water. Het ijs horen we geregeld knallen, waarna er een stuk ijs van de wand afbreekt en in het water dondert. Hierdoor ontstaan af en toe flinke golven, afhankelijk van de grootte van het blok ijs wat naar beneden valt.
De ijsschotsen om ons heen lijken wel te zingen. Onder invloed van de zon knapt het ijs wat boven water blijft drijven. Al dit knappen om ons heen is een bijzonder gehoor, alsof de zee spreekt.
We blijven een flinke tijd in de buurt van de gletsjer, maar uiteindelijk is het tijd om weer afscheid te nemen. Ik blijf zo lang mogelijk de kou trotseren, zo lang mogelijk buiten staan om zo lang mogelijk te blijven genieten van de ijsschotsen die we passeren.
Ook nu weer zeehonden en zee-otters op de ijsschotsen.
De tocht naar de gletsjer is voorbij, maar de boottocht nog niet. We laten de ijsschotsen achter ons en varen langs een eiland met rotskust. Het duurt niet lang of we horen geluiden en even later krijgen we ze dan ook in zicht; zeeleeuwen. Met z'n honderden tegelijk liggen ze op een grindstrand en op de rotsen. Vechten met elkaar om het beste plekje of om hoger in rang te komen. Er zit een groot verschil in grootte; sommigen zijn inmiddels logge joekels geworden en hebben duidelijk veel meer overwicht op de anderen.
Inmiddels was het tijd om terug te gaan. Onderweg zagen we nog de kuifpapegaaiduiker voorbij komen, een vogel die we nog nooit eerder hadden gezien.
En zo kwam een einde aan alweer een geweldige dag in Alaska! Wat hebben we veel bijzonders gezien, wat was het een mooi weer, wat hadden we weer een geluk vandaag. We hebben genoten!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten