Dag 7: de laatste dag

Vandaag alweer de laatste dag. Het is een dag waarop we voornamelijk zullen reizen.
We vertrekken vanaf Levi naar Saariselka. Onderweg weer veel mooie uitzichten op besneeuwde landschappen en besneeuwde bomen.

                                        

We maken nog een stop bij een oud kerkje uit 1670. Een houten kerk die je helaas niet van binnen mag zien. Het kerkje staat op een groot kerkhof met aan de andere kant nóg een kerk, dit keer een moderne kerk. Ook deze kunnen we niet naar binnen, ditmaal omdat er een uitvaart aan de gang is. Je vraagt je af hoe ze dat in de winter doen, als de grond koud en diep bevroren is en er een dik pak sneeuw op ligt. Het blijkt dat ze in de zomer al diverse gaten in de grond graven, daar planken bovenop leggen. Als er dan een uitvaart komt, hoeven alleen de planken maar weg gehaald te worden.
Er hangen enorme ijspegels aan de dakgoot van de kerk, een mooi gezicht in het zonnetje.

Vervolgens rijden we verder, naar een gouddelversplaatsje. Hier staat een lunch op ons te wachten en bezoeken we het museum.
Het dorp is kunstmatig aangelegd. De gouddelvers zagen hun inkomsten wat slinken en handelaren als ze waren, bedachten ze dat ze geld konden verdienen aan toerisme. En dus moesten er wat huisjes zoals die honderd jaar geleden gebouwd waren iets verderop, verplaatst worden naar een plek in de buurt van de doorgaande weg. Op die manier konden de gouddelvers hun inkomsten een stuk opkrikken. Kortom; het ‘dorpje’ wat hier staat, is niet meer dan een museum en een toeristenval.
Het ‘dorpje’ lag er wel mooi bij in de dikke laag sneeuw. Het leverde mooie plaatjes op. Op zoek naar goud konden we niet, dat kan alleen in de zomer.

                         

We gingen weer verder en arriveerden aan het eind van de middag bij ons hotel in Saariselka. Ook dit is weer een wintersportdorp,  maar dit keer zitten we niet zo dichtbij de piste.

Na het eten, waarin we alvast afscheid namen van onze chauffeuse Victoria, was het tijd voor de laatste excursie. Met een slee achter de rendieren op zoek naar het noorderlicht. Helaas was het dichtbewolkt en zou het gaan sneeuwen, dus de kansen op noorderlicht waren vanavond nihil.

Ook dit keer eerst weer een thermo-overall, dikke sokken en laarzen aan. Vervolgens een kort ritje naar de rendierfarm. Daar stonden de rendieren met hun slee al klaar. Per rendier, één slee met plaats voor twee personen. We hoefden niets zelf te sturen; de rendieren zaten met een touw vast aan de slee van de voorganger en het voorste rendier werd al wandelend begeleidt door een Sami die ernaast liep. We zouden dus zeker niet hard gaan.
Ik zat in de achterste slee en had dus een heel rijtje voor me. In het donker zag je vooral de silhoutten van de anderen. Bij de voorste slee leek het net of die getrokken werd door de begeleidende Sami; het volledige witte rendier viel volkomen weg tegen de sneeuw. Een grappig gezicht.
We zaten zo’n drie kwartier in de slee, langzaam door het landschap glijdend. Inmiddels begon het te sneeuwen en werd de deken waar we onder zaten langzaam wit.

Nadat we weer terug waren, wachtte ons weer warme bessensap bij het kampvuur in een tipi. Daarna nog een korte rondleiding door het Sami-dorp wat daar geplaatst was. Dit liet zien hoe de Sami’s zo’n 150 jaar geleden nog leefden toen het nog een nomadisch volk was. Tegenwoordig wonen ook zij gewoon in huizen.

Weer omkleden en terug naar ons hotel. Hiermee is een einde gekomen aan een prachtige week. Morgen vliegen we weer terug naar Nederland.

Tot de volgende reis!!!

Dag 6: Husky's, sneeuwscooters en Noorderlicht

Vandaag moesten we vroeg op. Na een overheerlijk ontbijt van het zeer ruime ontbijtbuffet, vertrokken we richting Huskyfarm. Een korte busrit bracht ons naar een afgelegen gebied. Zodra je uitstapt, weet je ook waarom de husky's niet in de bewoonde wereld wonen; wat een lawaai maken die! De medewerkers lopen allemaal met gehoorbeschermers op. Een continu opgewonden gejank en geblaf van de vele honden. Zowel van de honden die in hun ren zaten (meestal met z'n tweeën), als van de honden die al aangespannen voor een slee zaten te wachten.

Maar eerst kregen we uitleg. Uitleg over hoe je op de slee moest zitten, waar je je voeten moet houden, hoe je stabiel blijft zitten. En uitleg over hoe je achter de slee moet staan, hoe je je vast moet houden, hoe je een klein beetje afremt, hoe je stopt (met je volle gewicht bovenop de rem staan), hoe je een bocht maakt en hoe je mee moet steppen als je heuvelopwaarts gaat. Van tevoren mag je de honden niet aaien, daar zijn ze veel te opgewonden voor. Knuffelen en foto's maken mag pas achteraf.
Vooraf hadden we een formulier moeten tekenen waarin je verklaart dat je goed naar de instructies hebt geluisterd, maar dat was nog een hele uitdaging met dat lawaai.

Uiteindelijk werden we per koppel naar onze slee geleid. De honden voor de slee gaan als een malle tekeer! Blaffen, janken, happen, van alles gebeurd er voor onze slee. Snel nog even tijd voor een selfie.

Als iedereen zit en staat is het tijd om te vertrekken. Stuk voor stuk worden we losgemaakt en stuk voor stuk schieten de honden naar voren. Zaak om ze echt even af te remmen voordat je meteen de bocht uit vliegt.

Na de hectische start met een hoop herrie is er direct rust. Rust door de prachtige omgeving en rust bij de honden, die niet meer blaffen, alleen als een dolle blijven trekken. 

Het is prachtig om in de slee te zitten, om de honden te zien werken. Prachtig om door de witte wereld te trekken. 

Halverwege konden we wisselen; degene die in de slee zat, kon gaan staan om te besturen en andersom. Het tweede deel stond ik dus achterop om te besturen. Hierbij gingen we ook een stukje omhoog en moest ik dus mee steppen. 

Al veel te snel was het al weer voorbij. De slee werd stilgezet, de honden kwamen tot rust.
Nu was het tijd om de honden te bedanken, te aaien en te knuffelen. Sommigen kwamen alleen bij je staan, anderen kwamen kusjes geven. Ieder duidelijk met een eigen karakter. 

Nog even een warme drank bij een haardvuur gekregen en weer in de bus terug naar het hotel. 

Met elkaar hebben we afgesproken dat we een gondel nemen naar het restaurant halverwege de berg. Hier nemen we een lunch en genieten van het uitzicht op de skipiste. Bij lange na niet zo druk als in de Alpen of Dolomieten. Er is verder niet veel te doen daarboven. Wel zijn er prachtig besneeuwde bomen om even naar te kijken, heel sprookjesachtig. 

In de avond heb ik met nog iemand uit de groep een sneeuwscootersafari geboekt. Een scootertrip in het donker, op zoek naar het noorderlicht. Uiteraard geen garantie op het noorderlicht, maar de vooruitzichten waren goed. 

Uiteraard eerst weer onszelf in thermo-overall en schoenen hijzen, vervolgens lopend in het donker naar de scooters toe. Een klein stukje in de stad van zo'n 300meter. En in dat stukje gebeurde het; waanzinnig noorderlicht!!!! Het danste in alle kleuren boven ons hoofd. Van links naar rechts en andersom, in groen, rood en paars. Als een gordijn bewoog het over ons heen. Een prachtig gezicht en niemand had een camera op dat moment. Maar het staat in ons geheugen gegrift!

Vervolgens op de scooter, nadat we uitleg hadden gekregen. Ik begon met rijden, de ander zat achterop. Het is wel even wennen en we vonden het allebei ook best spannend. Gelukkig bleek er iemand in de groep die het nóg spannender vond, waardoor wij niet de watjes van de groep waren. We gingen heel langzaam door het donker. Het was niet erg, ondertussen was af en toe het noorderlicht te zien. 

Uiteindelijk kwamen we, ver weg van de bebouwing en van strooilicht, aan op een groot open meer. Hier stopten we en konden we het noorderlicht bekijken. Het was weer aan alle kanten om ons heen, maar niet zo spectaculair. Wel mooi om te zien. 

Er werd een kampvuur gemaakt, we kregen warme drank en worstjes, maar wij bleven midden op het meer staan naar het noorderlicht kijken.

Uiteindelijk gingen we weer terug, de tijd zat er op. Nu wisselden we en hoefde ik niet te rijden, maar kon achterop genieten van de laatste restjes noorderlicht.

En ineens was het terug. Prachtig, dansend groen noorderlicht. De gidsen stopten, alle scooters moesten uit, lichten uit en in stilte genoten we van dit prachtige fenomeen. Weer zonder camera, die zat stevig ingepakt. 

Nadat we uiteindelijk terug waren bij het centrum, scooters ingeleverd en pakken uitgedaan. Vervolgens teruglopen van het centrum naar het hotel. En wéér spatte het noorderlicht boven ons door de lucht. Alweer zo'n lichtshow met dansend noorderlicht met alle kleuren die er zijn. Wat een magnifiek gezicht!! En weer geen foto's, maar opgeslagen in ons eigen geheugen.

Wat een geweldige dag was dit weer!

  

Dag vijf; verse sneeuw, souvenirs en een Noorderlichtspektakel

Nadat we gisteravond op tijd naar bed konden, werden we vanmorgen wakker met een verse laag sneeuw. Wat een mooi gezicht is dat, de sneeuw glinstert je tegemoet! Zeker omdat het zonnetje ook scheen.
Na het ontbijt nog even tijd voor een paar foto's.

Vandaag staat er een reisdag op het programma. Op zich is de afstand en de duur van de reis niet zo groot, maar we zullen nog even een paar stops maken om niet al te vroeg in Levi aan te komen.

We rijden weer door prachtig besneeuwd landschap. De bergen zijn langzamerhand verdwenen en de berkenboompjes ook. In plaats daarvan is het meer glooiend en zijn de sparrenbomen weer terug. Mooi om te zien hoe de sneeuw daarop blijft liggen.

We bezoeken een kerkje nét na de grens met Zweden, waarmee we in deze vakantie officieel drie landen hebben bezocht.

Vervolgens een prima lunch gehad en daar de plaatselijke souvenirshop bezocht. Ikzelf en nog twee anderen uit de groep, kocht een nekwarmer (Buff) die je ook als muts kunt gebruiken. Een hele lekkere warme muts. Wel namen we alledrie een andere kleur.

Nadat we weer een poos in de bus hebben gezeten, door prachtige lanschappen, kwamen we bij een volgende, grotere souvenirshop. Dit is een shop van de Sami en er stond ons een op te wachten in traditionele kleding. Je kon niet naar binnen voordat je een welkomstzoen had gekregen, dus dat was nog wel even een dingetje....

En weer verder met de bus, op naar Levi. Ondertussen rijden we alleen nog maar door naaldbossen, maar ligt er ook steeds meer sneeuw. Dit levert prachtige plaatjes op.

Levi blijkt een heus skidorp te zijn! Een levendige plaats met de skipiste aan het eind van onze straat. De mensen skiën zo naar hun auto. Ontzettend leuk om te zien! Heel anders dan de eerste, heel stille, plaatsen. Nu veel winkels en restaurantjes. Toch is het niet ontzettend druk.

Mooie, luxe kamers hebben we en ook het eten is ontzettend goed. We hadden half afgesproken om vanavond met z'n allen naar een Karaoke-bar te gaan, maar de Noorderlichtvoorspellingen bleken héél erg goed én het was helder weer. Niets karaoke dus......maar met z'n allen naar het meer lopen.

Op het meer hadden we ons net geïnstalleerd, toen de lichtshow boven ons hoofd begon. In het begin wat vaag en niet zoveel, langzamerhand werd het steeds krachtiger en begon het te dansen boven ons hoofd. Het was overal om ons heen, je wist af en toe niet waar je moest kijken. Zo ontzettend mooi, zo ontzettend van genoten!!!
Rond een uur of tien zwakte het af tot bijna niets en waren we ondertussen steenkoud geworden, met bevroren vingers van het foto's maken. Maar het was het meer dan waard!!

Dag vier; uitslapen en ijsvissen.

Vandaag alweer de vierde dag; we zijn dus op de helft. Toen ik vanmorgen wakker werd, was het licht aan het sneeuwen. Wat een prachtige witte wereld is het hier!
Aangezien ik voor deze  morgen geen excursie had geboekt, mocht ik lekker uitslapen. Ontbijt liet ik dan ook voor wat het waard was en rond een uur of tien bij de plaatselijke supermarkt een soort chocoladebroodje gekocht.
Nog even videobellen met Jaap en thee drinken met de buurvrouw en de ochtend was alweer voorbij.

In een plaatselijk restaurant hadden we afgesproken voor de lunch. Om hier naar toe te komen, liepen we langs een soort ijsstenen; een kunstwerk van brokken ijs wat daar geplaatst was. Mooi om te zien, geen idee waar het voor diende.

Na de lunch moesten we dikke lagen kleding aan. Ieder van ons had al thermokleding aan, daaroverheen een shirt en/of trui, daarover een dikke jas, en uiteraard iets van een winterbroek en dikke sokken en warme schoenen (snowboots).
Eerst kregen we andere, schijnbaar betere, snowboots uitgereikt en een paar wollen sokken. Die moesten over je eigen sokken. In de snowboots zat nog een extra laag tegen de kou. Vervolgens óver je winterbroek en óver je dikke jas, kregen we een thermo-overall. En verder nog hele grote wanten en een bivakmuts en een helm. Een heel gewurm om alles aan te krijgen en vervolgens konden we als een soort michellinmannetjes nog net een paar stappen zetten.

Die paar stappen gingen naar een slee toe. Die slee, met plaats voor een stuk of 6 personen, hing achter een sneeuwscooter. Op elke plaats lag een rendierhuid waar je op moest gaan zitten en daarnaast kreeg je ook nog een rendierhuid over je heen. Koud zul je het niet krijgen!
De snowscooter trok ons door de sneeuw een paar kilometer verderop. Zo'n 200 meter hoger in de bergen lag een meer. Hiervan zag je overigens helemaal niks; de sneeuw die op het land ligt gaat naadloos over in de sneeuw die op het ijs ligt. Het enige waar je misschien aan kon zien dat we op een meer waren, was het feit dat er geen uitstekende rotsen en een enkel boompje te zien was.

Hier werden eerst een aantal gaten geboord in het ijs. Al met al moest er ongeveer een meter diep geboord worden. Er werd voor iedereen een eigen gat geboord.
Vervolgens kregen we 'les' in wat we moesten doen:
- leg je rendierhuid vlakbij je ijsgat
- schep de restanten ijs eruit met een soort soeplepel met gaten
- pak je hengel en hang hier een soort wormpje aan
- hang het in het water, haal het wat op en neer af en toe en wacht geduldig
- kies een comfortabele houding op je rendierhuid

Zo gezegd, zo gedaan......... liggend, zittend, half liggend, staand of met je gezicht in het ijsgat, het ijsvissen is een zeer gevarieerde bezigheid!
Mij ging het niet zo heel goed af; ondanks de diversiteit in posities, kreeg ik niet één vis aan mijn haakje. Anderen in de groep hadden meer geluk, met een uitschieter die er wel drie wist te vangen.

Halverwege werden we uitgenodigd om bij de slee te genieten van een heerlijke warme kop koffie of thee met daarbij een lekkere donut met chocoladedip. Van binnen weer lekker warm geworden, konden we weer verder vissen, totdat het tijd was om terug te gaan. Ondertussen was het ook begonnen met sneeuwen.

Allemaal weer terug de slee in en we vertrokken weer naar de thuisbasis. Ondanks de extra sokken en speciale sneeuwboots, had ik ijsvoeten gekregen, ze waren echt enorm koud. Ik was blij dat ik mijn eigen sneeuwboots weer aan kon trekken. Met elkaar het laatste stukje lopen terug naar onze appartementjes, even relaxen tot aan het avondeten.
Vanavond kunnen we in ieder geval vroeg naar bed; het is continue aan het sneeuwen, dus geen kans op noorderlicht. Morgen voor de verandering eens uitgerust opstaan!