Kirkenes, sneeuwscooter, Kingcrab en de Russische kwestie
Na weer een onstuimige nacht aan boord, lijkt het schip in de ochtend in rustiger vaarwater te komen. De lucht is blauw en de zon schijnt. Na het ontbijt gaan we weer naar ons vaste plekje voor het laatste uitzicht aan boord van de Hurtigruten. Het buitendek ligt weer vol met sneeuw en het is inmiddels een stuk kouder geworden. Het landschap is prachtig en het is genieten in de laatste uren op het schip.
En zo varen we langzamerhand richting onze laatste haven, richting Kirkenes. De meest oostelijke stad van Noorwegen wat zelfs oostelijker ligt dan Finland. Een stad die slechts op 5 kilometer afstand van de Russische grens ligt en lange tijd de enige plek waar de NAVO direct aan Rusland grensde. Juist in deze tijd, met de uitbraak van de oorlog in Oekraïne deze week, is dat een gekke gedachte.
Maar op het schip merk je daar niks van, dat vaart net als altijd naar de haven. De enige haven waar we zee-ijs zien. Het is niet veel, maar het is er wel. Met een laatste blik laten we de Hurtigruten achter ons.
Ons hotel blijkt vlakbij en ondanks het vroege uur kunnen we toch inchecken. We hebben een kamer met prachtig uitzicht op het fjord en pal noord. Mocht er vanavond Noorderlicht zijn, dan zouden we dat zo vanuit onze kamer kunnen zien.
We hebben nog even kort de tijd om het stadje te verkennen en lopen wat rond. En zo komen we plotseling bij een kleine demonstratie bij het Russische consulaat. Een demonstratie georganiseerd door de ene Oekraïner die in Kirkenes woont en tegen de oorlog en tegen Poetin. De Noorse televisie is er ook bij en vragen ons of we ook mee willen doen. Hoewel we achter de boodschap staan, willen we niet op de Noorse tv komen en langzamerhand lopen we weer verder.
Op een plein iets verderop ligt een enorme berg sneeuw, waar een aantal mensen volop in aan het graven zijn. Het lijkt even of ze een iglo willen maken, maar het blijkt een demonstratie te zijn van wat reddingshonden kunnen. In een holte die ze in de berg sneeuw maken, moet iemand gaan zitten, de holte wordt weer dicht gemaakt en dan moet de hond de persoon opsporen.
En zo is er van alles te doen in het het kleine stadje waar de namen van gebouwen en straten in zowel Noors als Russisch, en soms zelfs Sami, worden aangeduid.
We worden opgehaald om naar de sneeuwscooter excursie te gaan. De man die ons ophaalt praat graag en heeft z'n mond vol van de kwestie Oekraïne - Rusland. Hij wil geen kwaad woord horen over de Russen. Hij vertelt dat zijn familie, net als vele andere families, al eeuwen in dit deel wonen. Een deel waar Noren, Russen, Finnen en Sami al eeuwenlang in vrede samenleven. Hij heeft het over de grens die is getrokken en de keuzes die mensen moesten maken waar ze wilden wonen. En zo kan het zijn dat hele families zijn verdeeld over drie landen. Vervolgens steekt hij een heel verhaal af hoe de Russen hen altijd hebben geholpen, waar Amerika, Europa of de NAVO dat volgens hem nooit heeft gedaan. Kortom, de hele Russische kwestie is een zeer netelige kwestie hier!
Later horen we van anderen ongeveer dezelfde geschiedenis, maar dan zonder de geladenheid ten opzichte van Rusland of andere landen. Het voelt allemaal heel raar en we hebben niet heel veel zin in discussie met mensen die dat heel duidelijk ook niet wensen.
Gelukkig had het geen effect op onze sneeuwscooteravontuur. Nadat we ons in overalls hadden gehesen, extra sokken en warme laarzen aangetrokken, werden we direct naar buiten gestuurd, de kou in. Binnen zou het veel te heet zijn in de pakken.
Buiten kregen we uitleg over de veiligheidsprocedures en de werking van de sneeuwscooter. De hele uitleg werd aan Jaap gedaan, waarbij men nauwelijks omkeek naar mij. Bij het opstappen, stapte Jaap als eerste op. Hij werd meteen gesommeerd mij voor te laten gaan, aangezien passagiers eerst moeten opstappen. Ze waren dan ook stomverbaasd te horen dat niet Jaap, maar ik de sneeuwscooter zou besturen!
In totaal waren we met zes toeristen, verdeeld over drie sneeuwscooters met voorop de gids. Een mooi klein clubje dus.
De tocht ging over bevroren fjorden, door een bosje, langs een rivier, naar een oude boerderij en weer terug. Aan het eindpunt werd er gewisseld van chauffeur, maar niet bij ons, Jaap wilde niet rijden en ik wel. Al met al een heerlijke tocht met prachtig weer!
Halverwege het meer, als we al bijna terug zijn, stopt de gids bij een plek waar 'iets' in het ijs ligt. Het blijkt een soort beschermkussen te zijn om te voorkomen dat het wak daar dicht vriest. Het duurt even voor hij het eruit heeft. Vervolgens trekt hij aan een touw wat in het wak hangt, om iets wat zo'n 25 meter diep ligt omhoog te hijsen. Het blijkt een net met drie grote Kingcrab's te zijn, ofwel de Koningskrab die een spanwijdte van wel twee meter kan bereiken. Allemaal moeten we even zo'n kingcrab in ons handen houden. Ze zijn zwaar, er zit zo'n 2 à 3 kilo aan vlees aan, maar het lijf rekenen ze dan niet mee. De hele krab weegt dus nog een paar kilo meer. Alleen het vlees uit de poten en schouders worden gegeten.
Terwijl wij de kingcrab staan te bewonderen en deze uiteindelijk weer in het net gedaan worden en terug het water in gegooid, komen er een stuk of tien hondensleden voorbij. Deze rennen een rondje over het meer. Prachtig om te zien hoe de honden er veel zin in hebben en zelfs tijdens het rennen kunnen poepen.
We keren terug naar waar we vandaan kwamen. Nadat we ons uit onze warme overalls gewurmd hebben, worden we verwacht in een ronde tent. Het lijkt op een tent zoals ook door de Sami werd gebruikt. Onze handen en vooral onze tenen zijn van het staan bij het wak met de krabben enorm koud geworden en aan het grote vuur kunnen we ons lekker opwarmen.
Hier staat een grote pan vol Kingcrab klaar die vers voor ons gekookt zijn. Kingcrab is echt ongelofelijk duur. Op de menukaart van het restaurant bleek 's avonds dat je voor één krab € 250,= moest afrekenen. Wij kregen met z'n tweeën drie poten en een stuk schouder. Nadat we uitleg kregen hoe we dit konden openen, konden we genieten van het heerlijke vlees wat erin zit. Na deze portie kregen we nog een portie; weer drie poten en een stuk schouder. Daarna zijn we gestopt, maar als we hadden gewild hadden we nóg meer kunnen eten! Al met al was het dus een hele dure, maar heerlijke maaltijd.
's Avonds eten we in het restaurant van het hotel en hopen, tegen beter weten in, vurig op een laatste keer Noorderlicht. De voorspelling is zeer slecht en daarbij is het ineens volkomen bewolkt geworden, dus de kans is wel heel gering.
Morgen vliegen we weer terug naar huis, via Oslo en Kopenhagen. We hebben weer een bijzondere vakantie achter de rug.
Op naar volgende avonturen!!
