Dag 9; Tangle Lakes - McCarthy

Reisdag

Vandaag was een echte reisdag. De prachtige plek aan de Maclaren-rivier gingen we verlaten. Weer gingen we die mooie gravelweg over, slingerend door de sneeuw met uitzicht op bevroren meren en rivieren. De dag begon helder, maar ook nu waren er dreigende wolken boven de bergen. 

De weg ging weer over in een geasfalteerde weg en richting het zuiden. De sneeuw en ijs waren verdwenen, bomen in blad weer terug langs de weg. Diverse malen zagen we weer een moose, maar het lukte lang niet altijd om die ook op de foto te krijgen.

We maakten een eerste stop bij de Alaska Pipeline. Een pijplijn die van het noorden van Alaska naar het zuiden loopt. In het noorden is de bodem vergeven van de olie. Als je daar een schep aarde uit de grond haalt, kun je die aansteken en blijft het lang branden, zo is het doordrenkt met olie. Iets wat de oorspronkelijke bevolking jarenlang zo gedaan heeft. De olie wordt uit de grond gezogen en in een pijplijn naar het zuiden vervoert. De pijplijn is niet zo heel dik, maar heeft een enorm dik omhulsel als isolatie. Dit is tevens bestand tegen van alles. De pijplijn staat op pijlers, maar staat daarop niet vast. Bij een aardbeving kan het dus heen en weer schuiven. Al met al een bijzonder bouwwerk en bijzonder om van heel dichtbij te kunnen bekijken.

Na weer een stukje rijden zijn we gaan lunchen bij het visitors-centrum. Hier weer mooie tentoonstellingen. Onder meer een viswiel zoals dat gebruikt werd (wordt) bij de zalmvangst. Een wiel waar ik eerder in het boek "Wildernisjaren" al had gelezen, maar me geen voorstelling van kon maken hoe dat er in werkelijkheid uitziet.

We reden weer verder en stopten in een rivierbedding. Het was een enorm brede rivierbedding met veel grint en slik. Op diverse plekken stroomde water. Opvallend hierbij was dat er halverwege de rivierbedding viswielen en campers half in de rivierbodem waren weggezakt. Blijkbaar kon je daar vroeger kamperen, maar is vrij plotseling de loop van de rivier veranderd. Hierdoor konden de campers niet meer weg komen en de viswielen niet meer weggehaald worden. Ze staan nu vereeuwigd in het grint. 

Na een poosje zijn we de hoofdweg afgegaan om de weg naar McCarthy in te gaan. Een lange weg die 95mile later uitkomt in McCarthy. Een weg die we over een paar dagen dus ook weer helemaal terug moeten rijden. 

We komen bij een hele hoge brug, waar één auto tegelijk op kan. Voor de brug stappen we allemaal uit, wij gaan lopend over de brug. Vanaf de brug hebben we uitzicht op een bevroren waterval.

De weg gaat over in een gravelweg. We hebben mooie uitzichten. We stoppen op een plekje waar we zicht hebben op een oude spoorbrug die hier gelopen heeft. Nog voordat iedereen een foto heeft kunnen maken, moeten we weer snel de bus in; we blijken een lekke band te hebben. Aangezien er achter twee banden naast elkaar zitten (dus vier achterbanden in totaal), kunnen we nog doorrijden en hopen zo onze eindbestemming te halen. Dit betekent wel dat we alle tussenliggende fotostops voorbij moeten laten gaan.

Uiteindelijk komen we aan bij onze overnachtingsplek in McCarthy aan. Een Bed & Breakfast weer in the middle of nowhere aan het einde van de wereld. Een prachtig plekje; iedereen heeft z'n eigen huisje en in het midden staat een gebouwtje wat dienst doet als keuken en eetkamer. Net als bij de vorige overnachtingsplek, krijg je geen sleutel, je kunt je huisje niet op slot doen. Hier wordt niet gestolen.

Als we eenmaal geinstalleerd zijn, lopen we met z'n allen naar het centrum van het kleine dorp. Een dorp wat zó op de monumentenlijst kan met prachtig uitzicht op de omringende bergen en gletsjers!

Dag 8; Tangle Lakes

Wandelen en kanoën

We konden lekker op ons gemak opstaan vandaag, geen haast, op ons gemak ontbijten. Daarna met z'n allen in de bus een stuk verder gereden. Mike wilde ons het een en ander van geologie laten zien. Hij bracht ons bij een meertje met bergen ernaast en legde uit hoe die door de ijstijd en de gletsjers zijn ontstaan.

Vervolgens weer een stuk terug met de bus. We zouden naar een trail gaan om die te gaan lopen, maar alles naast de weg blijkt onder de sneeuw of onder water te liggen. Enorm nat dus en niet te belopen. In plaats daarvan lopen we allemaal een stuk langs de weg. Mike brengt ons het aantal mijl wat we willen lopen weg met de bus. Iedereen stapt op z'n eigen punt uit, afhankelijk van hoever je wilt. Jaap en ik besluiten om vier mijl te gaan lopen. Het is bijna allemaal gloeiend bergafwaarts, dus goed te doen. Het is zwaar bewolkt, maar wel met prachtige wolkenluchten om ons heen. We zien een forse regenbui aankomen, maar die buigt net langs ons af, zodat we niet nat worden.

In de verte zien we een moose staan, die al snel weer in de bosjes verdwijnt. Bij de meertjes zien we diverse bever-burchten. We proberen één van de meertjes te bereiken, maar dat valt niet mee zo door de takkenbossen en de zeer drassige grond. Maar het lukt, uiteindelijk staan we langs de kant van het water met zicht op de beverburcht. De bevers lijken  niet thuis, ze laten zich in ieder geval niet zien. 

Ondertussen begint het zachtjes te regenen, maar dat duurt gelukkig niet lang.

We vervolgen onze weg en komen uiteindelijk weer bij onze slaapplek aan. Onderweg zien we veel vogeltjes, maar het is erg moeilijk om die op de foto te krijgen. Uiteindelijk hebben we zo'n twee-en-een-half uur gedaan over bijna 7 kilometer, we zijn wel eens sneller geweest.

In de middag ben ik met nog vijf anderen gaan kanoën. Jaap ging niet mee, die heeft vanaf de kant gefilmd hoe we vertrokken. In een motorboot met drie kano's erbovenop, werden we een heel stuk stroomopwaarts gebracht. We konden niet helemaal tot aan de gletsjer komen, aangezien het nog deels bevroren was.

We werden aan land gedropt, een korte uitleg over hoe we in de kano konden komen en de boot vertrok weer. Als we na twee uur nog niet terug waren, zou hij ons met de boot gaan zoeken.

Toen we eenmaal in de kano zaten, bleek het verrassend simpel; zolang we maar in de stroming bleven, kon er niks mis gaan. Zaak was om niet bij de 'kleine golfjes' te komen. Daar was het ondiep en kon je vast komen te zitten. Verder was het een kwestie van simpelweg dobberen. 

De eerste tien minuten regende het hard, niet helemaal wat we in gedachten hadden toen we gingen kanoën. Gelukkig stopte het al snel en kon het genieten beginnen.

En wat was het mooi vanaf het water!! Beverburchten langs de kant, ijsplaten waar het water onder door ging, prachtige wolkenpartijen. Uiteindelijk vaarde we in de zon en zagen enorme buien voorbij trekken. De stilte om ons heen was heerlijk. Alleen het geluid van water, de peddels, vogels en elkaar.

We zagen geen grote dieren, geen karibu's, mooses of beren. Wel zagen we geregeld vogels voorbij vliegen. 

Op een gegeven moment hoorde we een een plons en zagen nog net het water bewegen aan de kant. We dachten dat het een stuk ijs was wat afgebroken was. We waren tenslotte al vele stukken ijsschots tegen gekomen. Maar dat bleek het niet te zijn. Er kwam een bever boven!! De bever bleef langs de kant van het water, maar ging snel stroomopwaarts, terwijl wij stroomafwaarts dobberden. Heel vluchtig heb ik hem op de foto kunnen zetten.

Al veel te snel was de vaartocht alweer voorbij en kwamen we aan bij de plek waar we verblijven. De kano voor ons was al geland en uitgestapt. Terwijl wij de kano uitstapten, was er een hoop rumoer even verderop. De kano die achter ons kwam, sloeg om en de twee groepsgenoten die erin zaten raakten te water. Gelukkig aan het eind van de rit en redelijk dichtbij de kant. Snel hielpen we ze op de kant. De kano met de rugzak dreef op z'n kop verder de rivier af. De eigenaar ging de kano halen met de motorboot, de rugzak bleek er nog in te zitten.

Snel naar de kamer, onder de hete douche en alle kleren in de droger. Gelukkig is het goed afgelopen, het water is ijskoud. 

Daarna met elkaar gezellig gegeten. De rest van de groep kijkt na het eten naar de film "Into the Wild" welke Jaap en ik vlak voor de vakantie nog gekeken hebben. 

Ik geniet van het prachtige uitzicht op de bergen, helder en zonnig. 

Het was weer een mooie dag!

Dag 7; Fairbanks - Tangle Lakes

Rit door de bergen

Tijd om Fairbanks te verlaten. Maar niet voordat we nog even door het kleine stadje hebben kunnen wandelen. Er is niet veel te doen in Fairbanks, maar de outdoor-winkel mochten we niet missen. Daar een 'bug-net' gekocht; een soort net die je over je hoed/pet doet, waardoor je geen muggen in je gezicht en nek krijgt. 

Verder nog even het Visitorscentre kunnen bezoeken. Dat was wel heel erg mooi opgezet, waardoor je een goed beeld krijgt van het leven in de wildernis in afgelegen gebieden.

Na een poos gereden te hebben, hadden we een lunchplek bij een historisch dorp. Diverse gebouwen uit het platteland stonden hier, alsof het een boerderij was. Het was een prettig plekje om te lunchen, en alweer in de zon. Het lijkt wel of we het mooie weer steeds weer meebrengen. 

Vlakbij hebben we ook de Alaska Pipeline gezien; een hele grote pijplijn die de olie van het noorden van het land naar het zuiden brengt, alwaar het verder per boot vervoert wordt. Later deze reis zullen we dichter bij de pijplijn kunnen komen.

De rit gaat verder. In eerste instantie tussen de bomen die volop in blad zitten, maar langzamerhand lijken we weer terug in de tijd te gaan. Het wordt kouder, her en der zien we weer wat sneeuw liggen en er zitten geen bladeren meer aan de bomen. De bomen worden kleiner en we krijgen steeds meer zicht op de bergen om ons heen. 

Hoe dichter we bij de bergen komen, hoe slechter het weer wordt. Wolken beginnen zich te vormen en we zien een aantal stevige buien om ons heen.

Af en toe stappen we uit om foto's te maken van de mooie omgeving, van de sneeuw en het ijs.

Ver voorbij de Deltajunction komen we bij een 'plaatsje' Paxson. Hier verlaten we de weg en gaan een kleinere weg op. Inmiddels zitten we midden in de bergen. Normaal gesproken zou de sneeuw al weg moeten zijn en al het ijs gesmolten. Maar overal om ons heen is sneeuw en de meren en rivieren liggen nog dicht. Het is wonderlijk en heel erg mooi om te zien!!

De geasfalteerde weg houdt op en gaat over in een gravelweg. Langzamerhand wordt de weg steeds slechter, vol met kuilen en hobbels door de het bewegende ijs van de permafrost die onder de bodem ligt. Overal om ons heen zijn inmiddels ook buien; buien met regen of met ijswater. Af en toe krijgen we een bui over ons heen, maar dat telt niet als we in de bus zitten. Elke keer als we stoppen voor foto's, blijkt het net droog te zijn.

Vlakbij de weg zit een visarend op een bergje sneeuw. Zodra we dichterbij komen vliegt hij weg, een prachtig gezicht!

De weg lijkt eindeloos, we komen geen andere auto's tegen. Het duurt lang voor we op plaats van bestemming zijn. Maar uiteindelijk, aan het begin van de avond, komen we er dan. Een paar huisjes bij elkaar naast de Maclaren rivier blijkt onze bestemming te zijn.

De kamers worden verdeeld en wij hebben mazzel; we hebben een kamer met eigen douche en toilet.

We konden 's avonds nog lang nagenieten van al het moois wat we onderweg hebben gezien en van de plek waar we zitten. De zon gaat tenslotte pas om middernacht onder en komt zo'n vier uur later weer op. In de tussentijd hebben we een lichte schemering, maar donker wordt het helemaal niet meer. Gelukkig zijn overal goed verduisterende gordijnen aanwezig! 

Dag 6; Chena hotsprings

Wandelen, bibberen en badderen.

En weer was het een heldere lucht toen we opstonden. De afgelopen dagen horen we dagelijks dat het tot dan toe slecht weer is geweest. We brengen het mooie weer dus met ons mee. Mensen hier noemen het al bijna een hittegolf met temperaturen 15 of 20 graden.

We vertrekken naar een plekje aan de Chena rivier, een plek waar verschillende hikingtrails starten. Voor mij werd het een dagje zonder wandelen, mijn voet heeft echt even rust nodig.
Jaap ging wel aan de wandel en liep de Angel Rocks Trail, een pad waar een behoorlijke klim in zat. Dat werd wel beloond met een mooi uitzicht.

Ondertussen bleef ik achter bij de parkeerplaats. Ik had een prima plekje aan het water waar ik lekker in het zonnetje kon zitten. Aangezien het een feestdag is vandaag (memorial day), is het een komen en gaan van mensen die gaan wandelen.

Nadat het grootste deel terug was, hebben we daar geluncht. Dit was de enige plek waar we tot nu toe last hadden van muggen. Voordeel is dat ze erg groot en sloom zijn, waardoor je ze makkelijk te pakken krijgt.

In de middag vervolgden we onze weg naar de Chena hotsprings. Een plek waar van alles te doen is, al is het wel erg overgewaardeerd wat ons betreft. Er is een ijsmuseum waar we een rondleiding deden. Hier staan verschillende ijssculpturen en er is een bar waar je een drankje kunt drinken in een glas van ijs. Gelukkig kregen we een dikke jas bij de ingang, want het was -20 binnen. Bijna 40 graden verschil dus!

We hebben nog even een kijkje genomen bij de sledehondenkennel, waar ongeveer 70 honden waren. Helaas niemand die het een en ander kon vertellen.
Vervolgens lekker een poos in de zon gezeten. Genietend van het lekkere weer en het boek wat we mee hadden.

Uiteindelijk ben ik nog de hotsprings in geweest, maar dat was geen succes. Het water was bloedheet, te heet om echt lekker te zijn. Aan de rand op de rotsen gezeten in het zonnetje, dat was wel lekker.

Rond half zeven weer terug naar het hotel, een uur rijden.
Uiteindelijk zijn we allemaal aardig verkleurd met dit mooie weer!