Reisdag
Vandaag was een echte reisdag. De prachtige plek aan de Maclaren-rivier gingen we verlaten. Weer gingen we die mooie gravelweg over, slingerend door de sneeuw met uitzicht op bevroren meren en rivieren. De dag begon helder, maar ook nu waren er dreigende wolken boven de bergen.
De weg ging weer over in een geasfalteerde weg en richting het zuiden. De sneeuw en ijs waren verdwenen, bomen in blad weer terug langs de weg. Diverse malen zagen we weer een moose, maar het lukte lang niet altijd om die ook op de foto te krijgen.
We maakten een eerste stop bij de Alaska Pipeline. Een pijplijn die van het noorden van Alaska naar het zuiden loopt. In het noorden is de bodem vergeven van de olie. Als je daar een schep aarde uit de grond haalt, kun je die aansteken en blijft het lang branden, zo is het doordrenkt met olie. Iets wat de oorspronkelijke bevolking jarenlang zo gedaan heeft. De olie wordt uit de grond gezogen en in een pijplijn naar het zuiden vervoert. De pijplijn is niet zo heel dik, maar heeft een enorm dik omhulsel als isolatie. Dit is tevens bestand tegen van alles. De pijplijn staat op pijlers, maar staat daarop niet vast. Bij een aardbeving kan het dus heen en weer schuiven. Al met al een bijzonder bouwwerk en bijzonder om van heel dichtbij te kunnen bekijken.
Na weer een stukje rijden zijn we gaan lunchen bij het visitors-centrum. Hier weer mooie tentoonstellingen. Onder meer een viswiel zoals dat gebruikt werd (wordt) bij de zalmvangst. Een wiel waar ik eerder in het boek "Wildernisjaren" al had gelezen, maar me geen voorstelling van kon maken hoe dat er in werkelijkheid uitziet.
We reden weer verder en stopten in een rivierbedding. Het was een enorm brede rivierbedding met veel grint en slik. Op diverse plekken stroomde water. Opvallend hierbij was dat er halverwege de rivierbedding viswielen en campers half in de rivierbodem waren weggezakt. Blijkbaar kon je daar vroeger kamperen, maar is vrij plotseling de loop van de rivier veranderd. Hierdoor konden de campers niet meer weg komen en de viswielen niet meer weggehaald worden. Ze staan nu vereeuwigd in het grint.
Na een poosje zijn we de hoofdweg afgegaan om de weg naar McCarthy in te gaan. Een lange weg die 95mile later uitkomt in McCarthy. Een weg die we over een paar dagen dus ook weer helemaal terug moeten rijden.
We komen bij een hele hoge brug, waar één auto tegelijk op kan. Voor de brug stappen we allemaal uit, wij gaan lopend over de brug. Vanaf de brug hebben we uitzicht op een bevroren waterval.
De weg gaat over in een gravelweg. We hebben mooie uitzichten. We stoppen op een plekje waar we zicht hebben op een oude spoorbrug die hier gelopen heeft. Nog voordat iedereen een foto heeft kunnen maken, moeten we weer snel de bus in; we blijken een lekke band te hebben. Aangezien er achter twee banden naast elkaar zitten (dus vier achterbanden in totaal), kunnen we nog doorrijden en hopen zo onze eindbestemming te halen. Dit betekent wel dat we alle tussenliggende fotostops voorbij moeten laten gaan.
Uiteindelijk komen we aan bij onze overnachtingsplek in McCarthy aan. Een Bed & Breakfast weer in the middle of nowhere aan het einde van de wereld. Een prachtig plekje; iedereen heeft z'n eigen huisje en in het midden staat een gebouwtje wat dienst doet als keuken en eetkamer. Net als bij de vorige overnachtingsplek, krijg je geen sleutel, je kunt je huisje niet op slot doen. Hier wordt niet gestolen.
Als we eenmaal geinstalleerd zijn, lopen we met z'n allen naar het centrum van het kleine dorp. Een dorp wat zó op de monumentenlijst kan met prachtig uitzicht op de omringende bergen en gletsjers!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten