Dag 6: Husky's, sneeuwscooters en Noorderlicht

Vandaag moesten we vroeg op. Na een overheerlijk ontbijt van het zeer ruime ontbijtbuffet, vertrokken we richting Huskyfarm. Een korte busrit bracht ons naar een afgelegen gebied. Zodra je uitstapt, weet je ook waarom de husky's niet in de bewoonde wereld wonen; wat een lawaai maken die! De medewerkers lopen allemaal met gehoorbeschermers op. Een continu opgewonden gejank en geblaf van de vele honden. Zowel van de honden die in hun ren zaten (meestal met z'n tweeën), als van de honden die al aangespannen voor een slee zaten te wachten.

Maar eerst kregen we uitleg. Uitleg over hoe je op de slee moest zitten, waar je je voeten moet houden, hoe je stabiel blijft zitten. En uitleg over hoe je achter de slee moet staan, hoe je je vast moet houden, hoe je een klein beetje afremt, hoe je stopt (met je volle gewicht bovenop de rem staan), hoe je een bocht maakt en hoe je mee moet steppen als je heuvelopwaarts gaat. Van tevoren mag je de honden niet aaien, daar zijn ze veel te opgewonden voor. Knuffelen en foto's maken mag pas achteraf.
Vooraf hadden we een formulier moeten tekenen waarin je verklaart dat je goed naar de instructies hebt geluisterd, maar dat was nog een hele uitdaging met dat lawaai.

Uiteindelijk werden we per koppel naar onze slee geleid. De honden voor de slee gaan als een malle tekeer! Blaffen, janken, happen, van alles gebeurd er voor onze slee. Snel nog even tijd voor een selfie.

Als iedereen zit en staat is het tijd om te vertrekken. Stuk voor stuk worden we losgemaakt en stuk voor stuk schieten de honden naar voren. Zaak om ze echt even af te remmen voordat je meteen de bocht uit vliegt.

Na de hectische start met een hoop herrie is er direct rust. Rust door de prachtige omgeving en rust bij de honden, die niet meer blaffen, alleen als een dolle blijven trekken. 

Het is prachtig om in de slee te zitten, om de honden te zien werken. Prachtig om door de witte wereld te trekken. 

Halverwege konden we wisselen; degene die in de slee zat, kon gaan staan om te besturen en andersom. Het tweede deel stond ik dus achterop om te besturen. Hierbij gingen we ook een stukje omhoog en moest ik dus mee steppen. 

Al veel te snel was het al weer voorbij. De slee werd stilgezet, de honden kwamen tot rust.
Nu was het tijd om de honden te bedanken, te aaien en te knuffelen. Sommigen kwamen alleen bij je staan, anderen kwamen kusjes geven. Ieder duidelijk met een eigen karakter. 

Nog even een warme drank bij een haardvuur gekregen en weer in de bus terug naar het hotel. 

Met elkaar hebben we afgesproken dat we een gondel nemen naar het restaurant halverwege de berg. Hier nemen we een lunch en genieten van het uitzicht op de skipiste. Bij lange na niet zo druk als in de Alpen of Dolomieten. Er is verder niet veel te doen daarboven. Wel zijn er prachtig besneeuwde bomen om even naar te kijken, heel sprookjesachtig. 

In de avond heb ik met nog iemand uit de groep een sneeuwscootersafari geboekt. Een scootertrip in het donker, op zoek naar het noorderlicht. Uiteraard geen garantie op het noorderlicht, maar de vooruitzichten waren goed. 

Uiteraard eerst weer onszelf in thermo-overall en schoenen hijzen, vervolgens lopend in het donker naar de scooters toe. Een klein stukje in de stad van zo'n 300meter. En in dat stukje gebeurde het; waanzinnig noorderlicht!!!! Het danste in alle kleuren boven ons hoofd. Van links naar rechts en andersom, in groen, rood en paars. Als een gordijn bewoog het over ons heen. Een prachtig gezicht en niemand had een camera op dat moment. Maar het staat in ons geheugen gegrift!

Vervolgens op de scooter, nadat we uitleg hadden gekregen. Ik begon met rijden, de ander zat achterop. Het is wel even wennen en we vonden het allebei ook best spannend. Gelukkig bleek er iemand in de groep die het nóg spannender vond, waardoor wij niet de watjes van de groep waren. We gingen heel langzaam door het donker. Het was niet erg, ondertussen was af en toe het noorderlicht te zien. 

Uiteindelijk kwamen we, ver weg van de bebouwing en van strooilicht, aan op een groot open meer. Hier stopten we en konden we het noorderlicht bekijken. Het was weer aan alle kanten om ons heen, maar niet zo spectaculair. Wel mooi om te zien. 

Er werd een kampvuur gemaakt, we kregen warme drank en worstjes, maar wij bleven midden op het meer staan naar het noorderlicht kijken.

Uiteindelijk gingen we weer terug, de tijd zat er op. Nu wisselden we en hoefde ik niet te rijden, maar kon achterop genieten van de laatste restjes noorderlicht.

En ineens was het terug. Prachtig, dansend groen noorderlicht. De gidsen stopten, alle scooters moesten uit, lichten uit en in stilte genoten we van dit prachtige fenomeen. Weer zonder camera, die zat stevig ingepakt. 

Nadat we uiteindelijk terug waren bij het centrum, scooters ingeleverd en pakken uitgedaan. Vervolgens teruglopen van het centrum naar het hotel. En wéér spatte het noorderlicht boven ons door de lucht. Alweer zo'n lichtshow met dansend noorderlicht met alle kleuren die er zijn. Wat een magnifiek gezicht!! En weer geen foto's, maar opgeslagen in ons eigen geheugen.

Wat een geweldige dag was dit weer!