Dag 6; Edgeøya

We zijn de hele nacht doorgevaren en bij het ontbijt varen we inmiddels aan de zuidkant van Edgeøya. We hadden wind en stroming mee en het is nog mooi weer. Alles zit dus mee om in een kleine baai voor anker te gaan. Na het ontbijt gaat er eerst een zodiac op verkenning waar we aan land kunnen gaan. Terwijl die door de baai vaart, zien wij aan land twee ijsberen. Het is niet dat je die goed kunt zien; zelfs met de verrekijker zijn het twee witte vlekjes die bewegen. Het zijn een moeder met jong. Ze zijn heel ver weg en lopen best snel.

Ondertussen is de verkenningsboot weer terug. Er is een plek gevonden om te landen bij de basaltblokken, maar het is niet voor iedereen. Het is een moeilijke landing wordt gezegd, met losliggende en gladde stenen. Degene die niet aan land willen, kunnen een rondje in de zodiac varen. Wij kiezen voor de laatste optie. We gaan niet moeilijk doen als het niet nodig is, zeker niet met onze blessures. Met de zodiac varen we de baai weer uit en hebben zo zich op alle basaltblokken en op een hut voor pelsjagers en een kleine vuurtoren. We varen weer terug en ik ga weer aan boord, Jaap vaart nog een stukje verder mee door de baai. De ijsberen hebben we niet meer gezien, die zijn ver weg.

Ik ga ondertussen douchen en lekker aan de koffie. Jaap komt niet veel later ook terug. Inmiddels zijn er niet twee, maar vier ijsberen te zien. Ver weg en zelfs met de verrekijker moeilijk te zien. Dit wordt omgedoopt tot ‘pixelberen’, ze zijn slechts één pixel op de digitale foto. Maar het zijn wél ijsberen en we kunnen ze zien bewegen op het land. Meer dan sommige mensen kunnen zeggen.

Nadat de wandelaars terugkwamen, is het schip weer verder gaan varen. Het weer is inmiddels wat omgeslagen. Het wordt flink bewolkt en ten zuiden van ons is de lucht behoorlijk zwart, wij varen naar het noorden. Er wordt nog even met de zeilen gevaren, wat heel lekker rustig varen is. Al vrij snel wordt toch de motor weer aangezet. Uiteindelijk gaan we voor anker in Diskobukta, een behoorlijke baai. Ook hier zijn beren aan land. Weer vier stuks, weer ‘pixelberen’; ofwel ver weg en moeilijk te zien. Het betekent dat wij in ieder geval niet aan land kunnen. In deze baai zullen we vannacht de wind afwachten.

 

In de avond werd een film vertoond van een man die jarenlang de ijsberen heeft bestudeerd. Hij woonde in z’n eentje een aantal maanden in de middle of nowhere (Wrangler Island?) en had geen geweer of andere materialen om zich tegen de ijsberen te verdedigen. Hij maakte zich groot en sloeg met een stok op de grond, dat bleek voldoende af te schrikken. Het was een interessante film.