Azoren; dag 3

 Na weer een goede nachtrust, stonden we op met wat blauwe lucht tussen de wolken door. Dat beloofde in ieder geval veel goeds. We genoten weer van de ontbijtmand en na de koffie zijn we op pad gegaan. Met de Fiat Panda over de bergwegen rijden, het gaat best. De wegen zijn smal en over het algemeen rijden er kleine auto's. Door de bergen reden we van uitzichtpunt naar uitzichtpunt. En dan zie je pas hoe klein het eiland eigenlijk is; je kunt al snel aan alle kanten de oceaan zien. 

Je blijkt hier op een aantal plekken nog een soort viaducten te hebben. Deze stammen uit ongeveer 1570 en was bedoeld om water vanuit de bergen richting de hoofdstad te vervoeren. Inmiddels zijn deze niet meer in gebruik en helemaal overwoekerd.

En weer verder gereden door de bergen. Op naar de volgende stop. Dit was een meer, midden in de bossen, met aan de rand een hoop hortensia's. Hiervandaan konden we verder lopen naar een prachtig uitzichtpunt. We hadden ontzettend mazzel; toen we op het uitzichtpunt stonden was het prachtig weer en bleven de wolken even weg uit de bergen. Hierdoor hadden we mooi zicht op de kratermeren die voor ons lagen. 

Nadat we ons hadden losgerukt van dit prachtige uitzicht, reden we weer een stukje verder naar het volgende uitzichtpunt. Of eigenlijk; naar het verlaten hotel wat naast dit uitzichtpunt staat. Dit hotel werd in 1989 geopend en had de potentie om hét hotel van de Azoren te worden, met aan alle kanten magnifiek uitzicht. Helaas liep het anders en al na anderhalf jaar moest het hotel de deuren sluiten. Uiteindelijk, toen bleek dat er niemand meer kwam om het hotel te beheren, is het langzamerhand leeg geroofd door mensen uit de buurt; alle inboedel werd eruit gehaald. Nu kun je door een gat in de muur naar het hotel en kun je via de trappen richting het dag. Vanaf het dak heb je dan prachtig uitzicht, weer over de kratermeren.

Na zoveel uitzichtpunten is het tijd voor lunch. Dit doen we in het plaatsje Sete Cidades. Deze plaats hebben we vanuit de uitzichtpunten al zien liggen, het ligt aan één van de kratermeren. Op het terras van een restaurant, in het zonnetje, kijken we uit op het meer en genieten we van een prima lunch. Het is gek om te zien dat het water schijnbaar heel erg hoog staat, vele bomen staan nu midden in het water. 

We brengen nog een bezoekje aan het lokale kerkje, voor we verder rijden. En vanaf hier hebben we uitzicht op de kust met diverse rotsen in het water. Op één van die plekken is een soort natuurlijk zwembad ontstaan, Ponta da Ferraria. Hier wordt het zeewater door geothermische activiteit verwarmd, tot ongeveer 60 graden. Maar omdat de zee vrij spel heeft, komen de golven dit natuurlijke zwembad in en koelt het af tot zo'n 30 graden. Je moet dus precies op het juiste tijdstip tussen eb en vloed daarheen. Momenteel zijn de golven heftig, gezien de wind en regen van de afgelopen weken. Wij gaan niet naar het zwembad toe, maar kunnen van bovenaf zien dat er een aantal mensen in zijn, die zich aan een touw vast moeten houden om niet door de golven tegen de rotsen te slaan. 

Langzamerhand nadert het einde van de dag en rijden we terug richting ons appartement. Na nog één uitzichtpunt rijden we door. Al met al was het een prima dag, die veel goed maakte na de dag van gister!