Alweer onze 11e trouwdag vandaag. En hoe kun je die beter beginnen dan met een heerlijk ontbijt. Ook hier wordt deze in een mand aan de deur gezet.
Na het ontbijt zijn we op pad gegaan om het eiland te verkennen. Het is prachtig om door de kleine landweggetjes te rijden. Deze zijn afgezet met stenen muurtjes, net als alle weilanden eromheen. Het land is door de muurtjes in kleine lapjes opgedeeld, die vaak door hekken met elkaar verbonden zijn. Op veel van deze lapjes weiland vind je koeien.
De eerste stop was Furnas do Enxofre; een plek waar fumerolen zitten; plekken waar de aardkorst zo dun is dat dampen en gassen ontsnappen. Het is een andere soort plek dan we eerder hebben gezien. Deze ligt midden in het groen met af en toe een plek waar het stoomt en rookt. Het ruikt er wel aardig naar zwavel.
De beroemde grot die we wilden bezoeken; een hele oude lava tunnel, bleek gesloten. Dat wil zeggen; alleen tussen 14:30 - 17:00u geopend.....rare tijden....
En dus reden wij door naar Lagoa do Negro; een meer met daarnaast ook een lava-grot. Ook die laatste had dezelfde openingstijden. In plaats daarvan maar een klein stukje gewandeld.
We reden verder naar het plaatsje Biscoitos, waar we aan de haven (nou ja, een pier waar geen boot te bekennen is) een kopje koffie gaan drinken, lekker in het zonnetje. En terwijl we uitkijken over de oceaan, zie ik het ineens; daar zwemt een walvis! Het is een eind weg, maar we kunnen duidelijk zien hoe deze aan het spelen is door continu met zijn zij-vinnen op het water te slaan en af en toe z'n staart te laten zien. Wat een kadootje om dit onverwacht te kunnen zien!
Uiteindelijk zwemt de walvis steeds verder in zee en kunnen we ons losrukken van dit schouwspel.
Naast de haven liggen een soort 'zwembaden' verscholen tussen de lavarotsen. Er liggen paden van beton doorheen met verschillende platformen en trapjes om het water in te komen. Er zijn zelfs een paar mensen die inderdaad gezwommen hebben, het water is dan ook niet heel koud.
We rijden door en komen langs een van de typische dorpjes die het eiland rijk is. We stoppen om het kerkje te bekijken, wat net als overal een kleurtje heeft gekregen. Wanneer we verder rijden, moeten we stoppen wegens een kudde koeien op de weg.
We rijden weer verder naar een uitzichtpunt aan de kust. Hier staat een Canadees/Portugees-Azoreaanse familie samen te vissen. De ene na de andere vis halen ze uit het water, er liggen er letterlijk tientallen aan hun voeten. Die zullen vast lekker eten vanavond!
De volgende stop is op de hoogste berg van het eiland; 1021 meter hoog. De weg erheen begint goed, maar wordt uiteindelijk smal, steil en met veel haarspeldbochten. Jaap vindt het leuk om dit te rijden, ik iets minder. Eenmaal boven is het koud; er staat een harde wind en we lopen letterlijk met ons hoofd in de wolken. Het uitzicht is best mooi, maar we blijven niet lang staan.
Terug naar de kust gaan we naar nog een uitzichtpunt. Dit blijkt een soort uitgebreide picknickplek te zijn met daarbij een soort amfitheater. Later blijkt dat dit vooral voor een soort stieren-spelen te zijn.
De zon gaat inmiddels bijna onder, tijd om weer naar de stad te rijden. We zoeken het gezellige restaurantje van gister weer op en genieten van een glas wijn en sangria voordat we gaan eten.
Het was een prima dag om onze trouwdag te vieren!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten