Dag 5; Hornsund Fjord en rond de Zuidkaap

 Wanneer we opstaan is het weer goed weer. De Hornsund wordt een beetje in tweeën gedeeld door een soort ‘drempel’, een stuk land, rots wat daar ligt. Dit is achter gelaten door de gletsjers die honderd jaar geleden nog tot aan deze drempel kwam. Inmiddels zijn de gletsjers ver, ver weg terug getrokken. Op deze drempel gaan we aan land. Het weer begint helemaal op te klaren en we kunnen zelfs de pieken van de bergen om ons heen zien. De hoogste berg hier is de Hornsundtind met 1429meter. De top hiervan is vrijwel nooit te zien, die ligt eigenlijk altijd in de wolken. Ook onze gids heeft deze in de afgelopen tien jaar nog niet gezien. Maar nu is het helder en is de top goed te zien. Een prachtig gezicht.

We gaan aan land op de ‘drempel’ en hier verdelen we ons weer in twee groepen. Wij gaan weer met de langzame, korte groep mee, geleid door Stein, die al sinds begin jaren zestig op Spitsbergen woont. We zijn nog niet lang onderweg toen iemand uit de groep viel. Het was erg schrikken, maar op een lichte kwetsuur aan de pink na, lijkt het mee te vallen. We kunnen in ieder geval doorlopen. Het is een wat ruig terrein om te lopen. Er zijn natuurlijk geen paden die je kunt lopen, dus het is over de rotsen en stenen en modder heen je weg zien te vinden. Overal zijn kleine plantjes te vinden, sommige staan in bloei. Verrassend is dat er ook veel schelpen en zelfs stukjes koraal te vinden waren. De schelpen komen waarschijnlijk van vogels die ze laten vallen. Ook vinden we zelfs fossielen van schelpen in een steen. Uiteraard nemen we niks mee, maar maken er wel foto’s van. Er zitten een paar vogels die ons weg proberen te jagen en geregeld om ons heen vliegen.

De Antigua is ondertussen naar een andere plek gevaren waar we naartoe moeten lopen. Het laatste stuk is weer een uitdaging; hier is veel water en we moeten uiteraard droog erheen zien te komen. Het is even puzzelen, maar we komen allemaal droog bij de landingsplaats. Een rustige zee en een kort stukje met de zodiac, dus het lukt om nog even een foto van het schip in volle glorie te maken.

Het is echt heerlijk weer, dus aan boord kan ik nog even met een kop koffie genieten van het uizicht op de Hornsundtind. We varen langzaam het fjord weer uit, terwijl we ondertussen weer genieten van een heerlijke lunch. Aangezien er storm op komst is op dinsdag, zullen we nu de rest van de dag, de nacht en waarschijnlijk de ochtend, verder varen. Doel is om rond de zuidkaap te zijn en richting Edgeøya te varen, het grote eiland waar een paar weken geleden de nederlandse onderzoekers zijn geweest.

Na de lunch gaat iedereen weer aan boord zitten, genietend van het mooie weer. Ondertussen is er wel een behoorlijke golfslag gekomen, waardoor ik langzamerhand wat last begin te krijgen. Buiten blijven zitten en afleiding helpen wel. Afleiding onder meer in de vorm van een papegaaiduiker die steeds maar rondjes rondom de boot vliegt, waardoor het redelijk lukt om die op de foto te zetten.

Aangezien iedereen aan dek zit, wordt het middagpraatje in de salon uitgesteld. In plaats daarvan kunnen we Sarah en Stein allerlei vragen stellen. Ze vertellen daarmee veel over Spitsbergen en het leven hier.

Ondertussen voel ik me toch beroerder worden en ik neem een tabletje tegen reisziekte. Heel in de verte zien we een enorme groep walvissen. Dat wil zeggen dat we het uitblazen zien, vele tientallen fonteinen naast elkaar, het moet een enorme groep walvissen zijn. Ze zijn wel heel ver weg, dus echt zien doen we ze niet.

Ondertussen is het weer tijd voor het diner; pompoensoep, kippenpoten, risotto en broccoli, met als toetje appel met kaneel en iets van suikergoed  uit de oven. Ik eet alleen een beetje soep en een stukje appel, waarna ik naar bed ga met een spuugzakje naast me.

Jaap heeft nog meegekregen dat we rond de zuidkaap kwamen en heeft mooie foto’s van de laagstaande zon met de fonteinen van spuitende walvissen in de verte.